De inhoudsopgave - al die andere berichten - staat in de rechter kolom die helaas HEEEEEL langzaam laadt. Scrollen dames en heren!
“All the business of war, and indeed all the business of life, is to endeavour to find out what you don’t know from what you do.” – Sir Arthur Wellesley, Duke of Wellington

"My dear. A lack of compassion can be as vulgar as an excess of tears. "
- Violet in Downton Abbey

"By perseverance the snail reached the ark. "
- Charles Spurgeon

"Not all those who wander are lost."

31 januari 2010

45 Americans claim asylum in Britain

Home Office statistics reveal dozens of applications by people claiming persecution in the US

The figures reveal 45 applications were submitted to the UK Border Agency by Americans between 2004 and 2008. Photograph: PA

They hail from the land of the free, the home of the brave, a place where it is said anyone can prosper regardless of colour, creed or religion. But dozens of Americans have tried in recent years to gain asylum in the UK by claiming they were persecuted in their homeland, according to figures released to the Guardian under the Freedom of Information Act.

Home Office statistics show that between 2004 and 2008, 45 Americans submitted asylum applications to the UK Border Agency claiming they had fled the US and were unable to go back because they had a well-founded fear of persecution. Fifteen Canadians also applied. All 60 were turned down.

A US government source said the American applications were most likely submitted by self-declared "political refugees" claiming they faced discrimination under the last administration. The applications from the US peaked in 2008, the final year of George Bush's presidency, when 15 Americans submitted asylum claims.

Between 2004 and 2008 there were 132,640 asylum claims made in the UK, according to government statistics.

The Home Office refused to reveal the rationale behind the claims or why they were refused, saying a manual search of the records would be required, exceeding the time limit for Freedom of Information requests.

But on various online forums, people claiming to be American refugees have outlined their cases. One Texan hoping to be allowed sanctuary in Scotland claimed he had been "persecuted as a political dissident against US government war-mongering".

Liza Schuster, an asylum expert from the department of sociology at City University, said: "I don't know the details of those cases, but assume the US citizens are deserting before being sent to somewhere like Afghanistan. With the Canadians I'm really not sure. It is, as is clear from the numbers, pretty unusual – if only because it is relatively easy for those people to leave their countries and settle elsewhere. Why not just apply for a work visa and renew and then apply for leave to remain?

"As someone who would not find admission to European countries too difficult, it would only make sense to claim asylum if you feared extradition back to Canada or the US, or if there was some reason you might be refused entry. It is interesting – I'd be curious to know more – not least because in spite of what the law books say, granting asylum is a criticism of the originating state."

According to the Home Office figures, most of the US and Canadian applicants were aged between 18 and 59, though a small number of American asylum seekers were over 60.

The Refugee Council, the largest organisation in the UK working with asylum seekers and refugees, said it had helped 18 American and two Canadian asylum seekers between 2004 and 2008. The adults ranged in age from 29 to 59 with a mean age of 44. The Americans had nine dependent children aged under 16.

"In this time this group of clients attended 40 advice sessions and mainly came to see us regarding their entitlement to UKBA asylum support, and issues associated with destitution," said a spokeswoman.

Donna Covey, the chief executive of the Refugee Council, said: "No country is safe for every person all of the time. Those with a genuine need for protection, whatever country they are from, should have the right to claim asylum in a place of safety."

A small number of Americans have successfully claimed asylum abroad over the past few decades. In 1997 the Netherlands granted asylum to Holly Ann Collins, together with her three children, when they claimed to be fleeing domestic abuse. The family had spent three years living in four different Dutch refugee camps before their application was approved.

In June 2008 Texan mother Chere Tomayko and her two daughters were granted asylum in Costa Rica, also on the grounds of abuse.

After America went to war in Iraq in 2003 a number of US soldiers deserted and crossed the border to Canada, where they tried to claim asylum.

For a number of years Private Bethany Smith has been fighting to stay in Canada, claiming she was persecuted in the army because she is a lesbian.

Smith, who now goes by the name Skylar James, told Canadian authorities she was repeatedly harassed and threatened with death, then denied an honourable discharge because her superiors wanted to send her to Afghanistan. In November a senior judge ordered Canada's immigration and refugee board to look again at her case.


Family wins £100,000 for detention ordeal

Bolivian asylum seekers were falsely imprisoned and children traumatised after being held at centre

A refugee has won a settlement of £100,000 from the Home Office after it admitted falsely imprisoning her and her children at an immigration detention centre.

Carmen Quiroga, originally from Bolivia, spent 42 days at Oakington detention centre in Cambridgeshire with her son and three daughters, aged between three and 11, in what her solicitor describes as "appalling conditions" that were unsuitable for children, and despite the fact that a judicial review into her asylum plea was continuing for much of that period.

In what is thought to be one of the highest payments for a case of this nature, the high court today approved the settlement, offered as compensation for the unlawful detention in 2004 and for serious psychological injuries that it accepted the children had suffered. Such was the distress they experienced that six years later the family have required "significant psychiatric help" to overcome it.

Quiroga's solicitors had argued that the detention was illegal because it was not used as a last resort, the welfare of the children was not given priority, the use of force in detaining the family was "entirely disproportionate" and the family were held for almost a month even after the judicial review process was launched. They also alleged that the family had suffered inhuman and degrading treatment in contravention of the European convention on human rights.

Quiroga, 36, remains too traumatised to talk publicly about the circumstances of "appalling violence" that forced her to flee Bolivia in 2002 or about the situation of the children's father, but the family have all since been granted British passports.

Speaking exclusively to the Guardian this week, Quiroga said: "This case was about being heard, and it's in this way that [I hope] what happened to me won't happen to other people." The trauma, she said, "is not something you are inventing. You feel it, you live it, and it's there all the time." Part of the settlement was an agreement by the Home Office to outline to Quiroga the steps it has taken to prevent the abuse recurring for other families.

Quiroga applied for asylum as soon as she arrived in Britain in 2002, but after her initial claim and appeal were refused, the latter without her knowledge, the family were forced from their beds on the morning of 21 October 2004 by police and security guards, given an hour to pack and then bundled in a police van and taken without explanation to Oakington, which at the time Quiroga thought was a prison.

The family's solicitors, Bhatt Murphy, argued that they had suffered verbal abuse and threats from detention centre staff, were denied access to medicines and appropriate children's food and, during two unsuccessful attempts to deport them by plane, were threatened with violence.

On one occasion Quiroga was struck by a contracted security guard when she failed to maintain eye contact, as the children looked on. They were freed on bail in December 2004, 28 days after a judicial review of the appeal decision had been launched, and awarded British nationality four years later.

Quiroga sought psychiatric help after seeing her youngest daughter strip-searching and abusing her dolls, imitating the behaviour she witnessed at Oakington.

Sarah Campbell, research and policy manager at Bail for Immigration Detainees, a charity that provides legal support to people in Quiroga's position, said the "shocking" case demonstrated the serious harm caused to children by detention.

"We regularly see the horrendous effects detention has on children ‑ many of the children we work with experience depression, weight loss and even self-harm."

She said there is no evidence that locking up children is helpful in immigration control, added: "The fact that this family had an ongoing legal case while in detention, and were eventually granted status to remain, raises very serious questions about why they were detained at all."


Somalische asielzoekers mogen afgewezen worden als ze frauderen met hun vingertoppen en daar mee doorgaan (MK rechtbank Dordrecht)

LJN: BL1013, Rechtbank 's-Gravenhage , zittingsplaats Dordrecht , AWB 09/27008

Datum uitspraak: 29-12-2009
Datum publicatie: 28-01-2010
Rechtsgebied: Vreemdelingen
Soort procedure: Eerste aanleg - meervoudig
Inhoudsindicatie: Somalie, manipulatie vingertoppen Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder in de omstandigheid dat eiser zijn vingertoppen heeft gemanipuleerd aanleiding kunnen zien de aanvraag af te wijzen. Het is ingevolge artikel 31, eerste lid, van de Vw 2000 aan eiser om aannemelijk te maken dat hij recht heeft op een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd. Voorts mag van eiser, nu hij de bescherming van de Nederlandse autoriteiten heeft ingeroepen, worden verwacht dat hij volledig meewerkt aan het onderzoek van verweerder naar de inwilligbaarheid van zijn aanvraag. Eiser heeft zijn vingertoppen opzettelijk bewerkt om het maken van bruikbare vingerafdrukken onmogelijk te maken en hij heeft, naar ter zitting van de rechtbank namens hem is erkend, niet naar waarheid verklaard over de reden waarom zijn vingertoppen zijn beschadigd. Gelet hierop heeft verweerder zich op het standpunt kunnen stellen dat eiser onvoldoende heeft meegewerkt aan het onderzoek naar de inwilligbaarheid van zijn aanvraag. Het heeft er alle schijn van dat eiser wil verhullen dat zijn vingerafdrukken eerder zijn genomen, mogelijk in het kader van een eerdere asielaanvraag in Nederland of een ander Europees land. Het valt immers niet in te zien waarom eiser zijn vingertoppen zou bewerken als deze niet eerder zijn genomen. Reeds hierom heeft verweerder zich op het standpunt kunnen stellen dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij aanspraak kan maken op asielrechtelijke bescherming in Nederland. Het betoog van eiser dat het bewerken van zijn vingertoppen niet mag worden bestraft met een uitzichtloos bestaan in de illegaliteit leidt niet tot het daarmee beoogde doel. Eiser heeft er zelf voor gekozen zijn vingertoppen te bewerken en de gevolgen van deze keuze komen voor zijn rekening en risico. Overigens heeft eiser niet aannemelijk gemaakt dat zijn vingertoppen niet kunnen herstellen. Voorts had niets eiser ervan hoeven te weerhouden om naar waarheid te verklaren over de reden waarom hij zijn vingertoppen heeft bewerkt. Ook overigens ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat de weigering eiser verblijf in Nederland toe te staan een schending oplevert van artikel 3 van het EVRM. De rechtbank neemt hierbij in aanmerking dat eiser niet is opgekomen tegen het subsidiaire standpunt van verweerder dat zijn asielrelaas gedeeltelijk ongeloofwaardig is en dat het geloofwaardig geachte overlijden van zijn vader evenmin grond vormt voor verlening van een verblijfsvergunning asiel. Aan een inhoudelijke beoordeling van het beroep van eiser op artikel 15, aanhef en onder c, van de Definitierichtlijn en artikel 29, eerste lid, aanhef en onder d, van de Vw 2000 en de in dat verband door eiser aangevoerde argumenten komt de rechtbank niet toe. Aan de beantwoording van de vraag of eiser recht heeft op subsidiaire of categoriale bescherming gaat immers vooraf het onderzoek naar de vraag of Nederland verantwoordelijk is voor de behandeling van het asielverzoek van eiser. Verweerder stelt zich, gelet op hetgeen onder 2.4.2. is overwogen terecht, op het standpunt dat de frustratie van dit onderzoek door eiser in de weg staat aan een geslaagd beroep op artikel 15, aanhef en onder c, van de Definitierichtlijn en artikel 29, eerste lid, aanhef en onder d, van de Vw 2000

UItzettingen naar Irak (uitspraak rechter)

LJN: BL1005, Rechtbank 's-Gravenhage , zittingsplaats Dordrecht , AWB 09/10247

Datum uitspraak: 15-09-2009
Datum publicatie: 28-01-2010
Rechtsgebied: Vreemdelingen
Soort procedure: Voorlopige voorziening
Inhoudsindicatie: Samenvatting: Irak, uitzetting, UNCHR-rapport Verzoeker heeft verder gesteld dat zijn uitzetting naar Bagdad in strijd is met artikel 3 EVRM, nu in Centraal Irak sprake is van een gewapend intern conflict. Hieromtrent overweegt de voorzieningenrechter als volgt. Niet in geschil is dat er thans geen beleid van categoriale bescherming wordt gevoerd ten aanzien van vreemdelingen, afkomstig uit Irak. Verweerder komt bij de uitoefening van zijn uitzettingsbevoegdheid in beginsel keuzevrijheid toe ten aanzien van het deel van het land van herkomst waarnaar zal worden uitgezet. Dat is slechts anders indien aannemelijk is gemaakt dat verzoeker een reëel risico loopt op schending van artikel 3 EVRM door de wijze van uitzetting. De bewijslast hieromtrent ligt bij verzoeker. Hierbij neemt de voorzieningenrechter in overweging dat verzoeker zelf niet afkomstig is uit Centraal-Irak en dat hij door verweerder van middelen wordt voorzien om door te reizen naar zijn plaats van herkomst. Verweerder heeft gesteld dat er ruim twintig uitzettingen hebben plaatsgevonden naar Noord-Irak via Bagdad, en dat de Iraakse autoriteiten hebben bericht dat doorreis heeft plaatsgevonden. Verzoeker heeft zijn stelling dat hij niet kan worden uitgezet naar Bagdad onderbouwd met verwijzing naar de rapportage van de UNCHR van april 2009. De enkele verwijzing naar de rapportage van de UNCHR van april 2009 volstaat echter niet, omdat verzoeker zelf niet afkomstig is uit Bagdad, noch uit één van de regio’s, waarvan de UNCHR in de rapportage van 2009 heeft gesteld dat vreemdelingen uit die regio’s als prima facie vluchteling zouden moeten worden behandeld. Derhalve volstaat ook de verwijzing van verzoeker naar de uitspraak van de voorzieningenrechter van deze rechtbank, zittingsplaats Haarlem van 30 juni 2009 niet, omdat het in die uitspraak specifiek ging over een vreemdeling, afkomstig uit Kirkuk. Verzoeker heeft niet gesteld of aannemelijk gemaakt dat hij niet zal kunnen doorreizen naar [woonplaats] waaruit hij afkomstig is.

Waarom de staatssecretaris mag besluiten om geen categoriaal beschermingsbeleid voor Afghanisatn te voeren (uitspraak)

LJN: BL0551,President Rechtbank 's-Gravenhage , zittingsplaats Amsterdam , AWB 09/30854

Datum uitspraak: 22-01-2010
Datum publicatie: 26-01-2010
Rechtsgebied: Vreemdelingen
Soort procedure: Eerste aanleg - meervoudig
Inhoudsindicatie: Afghanistan / artikel 29, eerste lid, aanhef en onder d, van de Vw 2000
Verweerder heeft ter zitting aangevoerd dat de situatie in Afghanistan weliswaar is verslechterd en dat hij dit ook heeft meegewogen, maar dat de indicator als neergelegd in artikel 3.106, onder c, van het Vb 2000 doorslaggevend blijft. Volgens vaste jurisprudentie van de AbRS komt aan verweerder een ruime beoordelingsvrijheid toe bij de beoordeling van de situatie in het land van herkomst en bij de beantwoording van de vraag of er aanleiding bestaat gebruik te maken van de bevoegdheid om een categoriaal beschermingsbeleid te voeren. Alleen als het besluit niet strookt met wettelijke voorschriften of verweerder, bij afweging van alle daarvoor in aanmerking komende belangen en gegeven de feitelijke grondslag ervan, niet tot dat besluit heeft kunnen komen, komt het voor vernietiging in aanmerking. De aan verweerder te stellen motiveringseisen moeten aansluiten op dat toetsingskader. Gelet op deze volgens de AbRS aan de verweerder te stellen motiveringseisen is de rechtbank van oordeel dat verweerder zich in redelijkheid op het standpunt heeft kunnen stellen dat terugkeer van eiser naar Afghanistan niet van bijzondere hardheid zal zijn. Nu uit de brief van de minister van Buitenlandse Zaken aan verweerder van 19 maart 2009 blijkt dat het beleid van de ons omringende landen sinds de totstandkoming van het beleid zoals neergelegd in het WBV 2008/25 niet is gewijzigd, hetgeen door eiser ook niet is betwist, heeft verweerder met inachtname van de opnieuw verslechterde situatie in Afghanistan aan dat beleid doorslaggevende betekenis kunnen toekennen. Naar het oordeel van de rechtbank was verweerder er verder niet toe gehouden de beslissing om naar aanleiding van het laatste ambtsbericht niet tot een wijziging van het in WBV 2008/25 neergelegde beleid over te gaan, separaat kenbaar te maken.


Volgens Party: "Geheime relatie Albayrak "

Nebahat Albayrak heeft een inschattingsfout gemaakt door tijdens het vragenuurtje in de Tweede Kamer, dat live wordt uitgezonden, te flirten en, na het lezen van een sms, zelfs met haar borsten te schudden. De dikke dossiers die de staatssecretaris moet doorspitten om tijdens debatten niet met haar mond vol tanden te staan, vallen in het niet bij de zorgen die zij vanaf dat moment heeft in haar liefdesleven…


30 januari 2010

Verstoten advocaat wacht aangifte fraude

Den Haag, 30 jan. De Raad voor de Rechtsbijstand zal aangifte doen wegens fraude of oplichting tegen een Haagse vreemdelingenadvocaat. Ook eist de Raad dan het te veel betaalde bedrag terug.

De advocaat mr. J.P.H. Thissen, werd deze week door de tuchtrechter voor het leven geschorst wegens wangedrag. Als het Hof van Discipline het beroepsverbod bevestigt „zullen we zeker deze actie ondernemen”. Dat zegt regiomanager Patrick Buijs van de Raad voor de Rechtsbijstand in Den Haag. De Raad betaalt advocaten om burgers met lage inkomens juridisch bij te staan.

Volgens de tuchtrechter vroeg Thissen „structureel en op grote schaal” vergoedingen voor rechtsbijstand namens onwetende kantoorgenoten die „niet eens op de hoogte zijn van het bestaan van de cliënt”. Dit zou bovendien „onderdeel van het systeem” van misleiding zijn. Uit onderzoek bleek dat de advocaat stelselmatig zijn quotum gefinancierde zaken ontdook. De zaken die hij aannam, vooral van illegale vreemdelingen, waren bovendien kansloos. Met zijn cliënten had hij vervolgens veel te weinig contact.

Bij de rechtbank Den Haag lopen bijna 1.000 zaken van deze advocaat. De Raad beklaagde zich bij de Orde over de grote hoeveelheid onvolledige aanvragen, maar wist niet dat het ook om de tuin werd geleid, aldus Buijs. Het advocatenkantoor werd bij audits van de Orde steeds goedgekeurd. Ook voldeed het aan de eisen die de Raad stelt aan gespecialiseerde advocaten. Volgens Buijs is het ondoenlijk om te controleren of toegevoegde advocaten ook daadwerkelijk in de rechtszaal verschijnen. Hij omschrijft het proces als een ‘poststroom’ van jaarlijks 420.000 zaken.

De president van de rechtbank Den Haag, Frits Bakker, zegt bij de deken van de orde de naam van de advocaat te hebben „gesignaleerd. En dan is het aan de deken om te beslissen of hij dat oppakt”. Wat hij precies signaleerde, wil hij niet zeggen. „Je moet oppassen je een oordeel aan te matigen over advocaten. Dat past niet bij de neutrale rol van de rechter”. De advocaat kreeg in 2005 al een korte schorsing. Toen vroeg hij extra vergoedingen via een andere advocaat die hij daarvoor 20 procent commissie betaalde.


Wat een onzin: bij het declareren moet een uitspraak meegestuurd en dan zie je wie wel of niet op de zitting is verschenen. Over Thissen klaagde zelfs de rechtbank steen en been. Die hele Raad voor de Rechtsbijstand kijkt niet naar de kwaliteit van de toevoegingsadvocaten maar stelt allerlei formele regeljes op over hoe een dossier er moet uitzien en dergelijke. Ook mag je alleen vreemdelingenrecht doen als je advocaat bent en als je allerlei cursussen hebt bijgewoond. Dus iemand met jarenlange werkervaring bij de IND of bij de rechtbank zou het formeel niet mogen. Deze concurrentievervalsing heeft niets met kwaliteit te maken. Als iemand dan aan de regeltjes heeft voldaan mag hij vervolgens aankloten. Ik kan er zo een paar noemen die geen dossier inkijken maar dat door hun collega's laten behandelen en dan met 1 blik er op naar zitting durven gaan. Of kantoren die tekenen voor een toevoeging waarbij de zaak door een niet jurist wordt gedaan. Zo langs als er goede kwaliteit wordt afgeleverd heb ik daar niet eens bezwaar tegen maar als je nu regels stelt Raad dan moet je zorgen dat die worden nageleefd en je moet de regels zo opstellen dat ze een doel beogen dat niet concurrentievervalsing is maar dat kwaliteitsgarantie is.

29 januari 2010

Wie zou wat u betreft ook mogen worden geschorst?

Mr Thissen is nu geschorst wegens financieel gedoe en het niet goed voorlichten van zijn clienten en zonder hun opdracht handelen.

Dat hij prutkwaliteit leverde lijkt me een erger euvel en zo kennen we er meer want een vreemdeling klaagt toch niet ter zaken kundig. Of ze klagen niet uit dankbaarheid voor de gratis advocaat of er wordt geklaagd over de wet en daar kan een advocaat ook niets aan veranderen. Dus veel prutsers kunnen jarenlang blijven werken in het vreemdelingenrecht.

Wat mij betreft een aantal punten van aandacht die je veelvuldig terug ziet:

1) Vreemdelingenrecht "er bij" doen: het is toch een heel gespecialieerd rechtsgebied met veel ontwikkelingen in de jurisprudentie die je daarom wel goed moet bijhouden en dat kan niet een beetje half.

2) Waarnemen tijdens ziekte van kantoorgenoten of overnemen van een zaak nadat iemand is weggegaan puur om het geld binnen te slepen terwijl je zelf niets van vreemdelingenrecht af weet;

3) Naar een zitting gaan zonder het dossier (goed) bestudeerd te hebben. (Dit kunnen sommige IND-ers ook);

4) Post niet doorsturen naar de client;

5) Niet terugbellen of pas dagen later;

6) Alleen naar verplichte cursussen gaan maar verder niets doen aan kennisuitwisseling;

7) (te) Laat stukken insturen. Ook een rechter wil voor de zitting een paar weken de tijd hebben om een dossier te lezen.

8) Een beroepsschrift schrijven als een politiek pamflet zonder enige juridische onderbouwing of verwijzing naar uitspraken.

9) Het maximum aan toevoegingszaken en door jagen om zo veel te verdienen waardoor de tijd per zaak wordt geminimaliseerd.

Nou zo kent u vast ook wel wat euvels. En boosdoeners. Reageren kan hieronder.


Talentregeling | Ima: 'Kans krijgen om een baan te vinden'

Ima Shaista heeft geschiedenis geschreven. De Indonesische heeft als eerste gebruik gemaakt van de Talentenregeling voor hoogopgeleide buitenlanders. ‘In Nederland voel ik me thuis. Als zelfstandige vrouw heb je alle kansen. Dat is me op het lijf geschreven.’

De Talentenregeling is onderdeel van het Modern Migratiebeleid dat Justitie heeft ingezet. Buitenlanders die in aanmerking komen voor de regeling, zijn hoog opgeleid aan een Nederlandse instelling of aan een topinstituut elders. Ze mogen niet langer dan drie jaar hun master of een andere titel hebben. De ‘kennismigrant’ krijgt een jaar de tijd om werk te vinden of een eigen bedrijf te starten. De verwachting is dat uiteindelijk zo’n vijfhonderd buitenlanders na een ‘zoekjaar’ in Nederland economisch grond onder de voeten krijgen.

De 34-jarige Shaista is een doorzetster. In het overwegend Islamitische Indonesië is het voor een meisje lastig om een hogere opleiding te volgen. ‘Een vrouw is voorbestemd om een gezin te vormen, kinderen te krijgen en voor de man te zorgen. Waarom zou ze dan een ingewikkelde studie volgen?’ Shaista studeerde uiteindelijk af als industrieel ontwerpster in Indonesië. Ze kreeg een baan, maar koos er na verloop van tijd voor aan de Technische Universiteit in Delft zich verder te ontwikkelen. In 2007 voltooide ze haar master Strategy Product Design.

‘Ik was echt blij verrast, toen ik hoorde van de Talentenregeling’, zegt ze in vloeiend Engels. ‘Ja, ik ben nog bezig om mijn Nederlands bij te schaven. Daar ben ik hard mee bezig. In Delft was het niet noodzakelijk Nederlands te spreken, want alle colleges waren in het Engels. In Nederland spreekt ook bijna iedereen Engels, dus moet ik mezelf dwingen de taal te spreken. Maar ik ga dat redden, reken maar.’

Vanuit haar woonplaats Koog aan de Zaan is Shaista druk doende een baan te vinden. Ze heeft werkervaring opgedaan in haar thuisland. Daar was ze in dienst van het ook in Nederland bekende Sara Lee Douwe Egberts. ‘In mijn eigen land zou ik met mijn opleiding gemakkelijk werk kunnen vinden. Ik zou wel veel minder gaan verdienen dan mijn mannelijke collega’s, want zo gaat dat in Indonesië. En ook geen hoge functie kunnen krijgen, die zijn weggelegd voor mannen. Hier heb ik het gevoel dat ik me kan ontplooien.’

Shaista heeft haar zinnen gezet op een voortgezet verblijf in Nederland. ‘Ik ben een zelfstandige vrouw, die controle wil hebben over haar eigen leven.’ Met haar Nederlandse vrienden heeft ze het vaak over de toekomst. ‘Eerst ben ik gaan zoeken in de design sector. Maar door de recessie ben ik mijn horizon gaan verbreden.’ Ze kijkt vastberaden. ‘Ik heb maar een jaar de tijd om iets vasts te krijgen. Mijn spaarcenten zijn niet oneindig. De regeling houdt niet in dat je subsidie krijgt. Je krijgt de kans om een baan te vinden, een economische bijdrage te leveren, een bestaan op te bouwen.’

De Indonesische geniet met volle teugen van haar verblijf in Europa. Met haar zus heeft ze met een rugzak rondgetrokken. De zus studeerde in het Noorse Oslo. Daar kon ze niet blijven. Een dergelijke regeling is daar nog niet van de grond gekomen. ‘Mijn zus is niet teruggegaan naar Djakarta. Het leven van een hoogopgeleide vrouw wordt daar te veel betutteld. Ze heeft gekozen voor Singapore, dat een stuk vrijer is.’

Ze vindt dat ze tegelijkertijd ‘geluk’ en ‘pech’ heeft. ‘In Nederland voel ik me thuis. Als zelfstandige vrouw heb je alle kansen. Dat is me op het lijf geschreven.’ De Talentregeling geeft haar de mogelijkheid zich hier te vestigen. ‘Ik beschouw het als domme pech dat het uitgerekend is in een periode dat er een economisch dieptepunt is. Maar dat is misschien ook wel weer de uitdaging, om dan juist te slagen.’

Shaista heeft het voorlopig druk. Werk zoeken, haar vrienden in Delft bezoeken. ‘Me verbazen over de Nederlandse samenleving, waar ook mannen voor het huishouden en de kinderen zorgen. Mijn ogen zijn opengegaan, hoe je ook kunt leven’. Ze is er heilig van overtuigd dat het haar gaat lukken een bestaan op te bouwen. ‘Ik wil een bijdrage leveren aan de Nederlandse economie en samenleving,’ zegt ze zacht in het Nederlands. ‘En de taal leren, natuurlijk. Het meest pik ik op van de televisie, want iedereen begint in het Engels tegen me.’

Over kenniswerkers
Nederland wil een land zijn waar internationale bedrijven zich graag vestigen. En waar hoogopgeleide werknemers uit het buitenland graag komen wonen en werken. Migranten kunnen een bijdrage leveren aan vooruitgang en ontwikkeling. In economisch, wetenschappelijk en cultureel opzicht. Deze migranten noemen we kenniswerkers.

Bedrijven en instellingen hebben meer mogelijkheden gekregen om migranten die een bijdrage leveren aan de economie tijdelijk naar Nederland te halen. De procedures zijn verkort en de samenwerking met de Immigratie- en Naturalisatiedienst is verbeterd. Dit moderne migratiebeleid levert zo een bijdrage aan een innovatieve, concurrerende economie en daarmee aan de toekomst van Nederland.


28 januari 2010

Vreemdelingenrecht advocaat Thissen voor het leven geschorst (NRC artikelen + uitspraak)

Tuchtrechter zet advocaat uit beroep

Den Haag, 28 jan. De Raad van Discipline van de Haagse Orde van Advocaten heeft een vreemdelingenadvocaat wegens wangedrag voor onbepaalde tijd geschorst. Hij is daardoor uit zijn beroep gezet en mag nooit meer procederen.

De Raad verwijt de advocaat, J.P.H. Thissen, onbehoorlijke praktijkuitoefening en het negeren van uitspraken van de tuchtrechter. De advocaat hield zich bezig met verblijfsvergunningen voor illegale vreemdelingen. Daarvoor vroeg hij vergoedingen bij de Raad voor de Rechtsbijstand.

Volgens de Raad van Discipline ging het „vrijwel zonder uitzondering” om zaken waarvan „duidelijk is dat de kans van slagen uitermate gering tot nihil is”. Daarover informeerde de advocaat zijn cliënten niet. Dat is strijdig met de gedragsregels van de advocatuur en onfatsoenlijk, omdat het vaak „om kwetsbare cliënten” gaat.

De advocaat gaat in beroep bij het Hof van Discipline. Hij denkt dat zijn kantoor, waar nog vier advocaten werken, binnen enkele dagen „ontmanteld wordt”.

Thissen kondigt aan de Staat financieel aansprakelijk te stellen. Hij vindt dat de Raad geen enkel valide argument tegen hem had en noemt het onderzoek „volstrekt eenzijdig”. Kritiek op hem leeft, zegt hij, niet bij zijn cliënten, maar bij de IND, de rechtbank en andere advocaten. Eerder werd hij voor een jaar geschorst. Ook tegen zijn zoon loopt een schorsingsverzoek bij de Raad van Discipline.

De Haagse rechtbank heeft 998 vreemdelingenzaken van de advocaat in behandeling. Hiervoor heeft de Raad van Discipline een waarnemer aangewezen.

Thissen zou ook bij herhaling de regels voor het maximumaantal verzoeken voor gesubsidieerde rechtsbijstand hebben ontdoken. Zo diende hij op naam van kantoorgenoten rechtshulpaanvragen in, buiten hun medeweten. Daardoor werden zijn collega’s verantwoordelijk voor cliënten die ze niet kenden. Volgens de Raad van Discipline verzuimde de advocaat ook met cliënten te overleggen over het aantekenen van bezwaar of beroep. Dat is tegen de regels.

De advocaat zijn eerder „zware maatregelen opgelegd”. Details gaf de Raad vanochtend niet. In het tuchtrechtelijke verleden van advocaten mag geen inzage worden gegeven. Volgens de uitspraak heeft de advocaat ook contante betalingen van illegalen ontvangen, die hij buiten zijn boeken hield. In 2007 zou hij 69.000 euro cash hebben ontvangen.


Advocatenpraktijk blijkt al jaren ontspoord

Een zeldzaam inkijkje in een ontspoorde advocatenpraktijk. Dat bieden drie recente uitspraken van de Raad en het Hof van Discipline tegen een Haagse vreemdelingenadvocaat die voor het leven werd geschorst. Lees hier het nieuwsbericht.

En lees hier de uitspraak van de Raad van Discipline. Schorsingen ‘voor onbepaalde tijd’ zijn zeldzaam. Onlangs schorste de Raad van Discipline in Amsterdam de advocaat Dion Bartels wegens wanbeheer. Deze zaak lijkt er een beetje op – overigens is de uitspraak nog niet onherroepelijk. De advocaat gaat met bijstand van advocaat Gerard Spong in beroep en is overtuigd daar te winnen.

De uitspraak van de Haagse Raad van Discipline behandelt de kwaliteit van zijn rechtshulpverlening (vanaf 2.7), de gang van zaken rond toevoegingen (vanaf 2 .17) en de financiën (vanaf 2.20). Deze advocaat wordt het voeren van kansloze procedures, het niet communiceren met cliënten, het eigenmachtig procederen, het ontduiken van regels bij het aanvragen van subsidie en een slordige boekhouding verweten. De advocaat nam honderden kansloze zaken per jaar aan, procedeerde zo lang en zoveel mogelijk en vroeg op naam van kantoorgenoten daarvoor subsidie aan. Ook betaalden vreemdelingen hem voorschotten, die hij onvoldoende verantwoordde.

De advocaat is al vaker door de tuchtrechter gecorrigeerd. Er zouden ‘zware maatregelen’ zijn opgelegd. Althans in 2.9 en 2.18 worden eerdere uitspraken van de beroepsinstantie, het Hof van Discipline aangehaald. Maar hoe vaak, hoe zwaar en hoe lang geleden is onduidelijk. De Orde van Advocaten geeft geen informatie over het tuchtrechtelijk verleden van advocaten. Later dit jaar wil de Orde wel de namen van geschorste of definitief geschrapte advocaten actief bekend maken. Nu blijft dat beperkt tot verwijdering uit de officiële verwijssite of de vermelding ‘tijdelijk geschorst’. Uitspraken van de Raden voor Discipline en het Hof worden vermeld op deze nieuwe website van de rijksoverheid. Maar die bevat alleen geanonimiseerde uitspraken en is bovendien nog nauwelijks gevuld. Dat maakt dus nieuwsgierig naar de eerdere uitspraken tegen deze advocaat.

Dit blog kon tot nu toe twee eerdere uitspraken van het Hof achterhalen. Deze, van 29 augustus 2008. En deze, van 22 december 2005.

In 2005 kreeg hij een schorsing van een half jaar waarvan drie maanden voorwaardelijk. De Haagse deken verweet hem ook toen ontduiking van de regels voor financiële rechtsbijstand. De advocaat ontdook de regels voor een maximum aantal toevoegingen door handje-klap te doen met een collega, die hij als stroman gebruikte. Hij vroeg op diens naam subsidie aan en gaf 20 procent van de vergoeding als commissie. Ook rekende hij soms dubbel: èn de cliënt moest betalen èn de Raad voor de rechtsbijstand. De afspraken die hij met zijn cliënten maakte, meestal buitenlanders, karakteriseerde de deken destijds als een ‘vrijbrief om te handelen naar eigen goeddunken en in eigen financieel belang’. Zie het bezwaar van de deken onder 1.1

In 2008 kreeg hij een schorsing van twaalf maanden. Het gaat dan weer om de wijze waarop de advocaat afspraken met zijn hoofdzakelijk buitenlandse cliënten maakt. Vreemdelingen die zich bij hem meldden kregen een folder die onder 4 is beschreven onder het kopje ”aanvraag van een verblijfsvergunning’. Strekking: 350 euro betalen en de advocaat gaat in beginsel automatisch tegen alles in beroep. Wie wil horen hoe het met zijn zaak gaat is op het ‘inloop spreekuur’ welkom. Het Hof vond dat onbehoorlijk. Procedure stappen mogen alleen worden gezet na overleg met de cliënt. Ook moet er steeds over kansen, kosten, strategie en ontwikkelingen worden overlegd. De advocaat moet zelf het initiatief nemen om te rapporteren.

Welke vragen blijven nog liggen? Heeft de Raad voor de Rechtsbijstand wel voldoende opgelet? Uit de meest recent uitspraak blijkt dat dit kantoor ’structureel en op grote schaal’ aanvragen deed op naam van kantoorgenoten die ’soms niet eens op de hoogte zijn van het bestaan van de cliënt’. Dit zou bovendien ‘onderdeel van het systeem’ van ontduiking en misleiding zijn. De Raad kon vandaag niet reageren.

Ook de rechtbank Den Haag, waar de advocaat dus 998 ‘kansloze’ zaken heeft lopen, moet iets zijn opgevallen. Of zou men daar gewend zijn aan advocaten die hun buitenlandse cliënten niet kennen? Rechtbankpresident Frits Bakker belt terug. Hij zegt in zijn reguliere overleg met de plaatselijke deken van de orde van advocaten de naam van deze advocaat wel te hebben ‘gesignaleerd’. “En dan is het aan de deken om te beslissen of hij dat oppakt”. Wat er dan precies gesignaleerd is wil hij niet zeggen. “Je moet oppassen je een oordeel aan te matigen over advocaten. Dat past niet bij de neutrale rol van de rechter”. Het gaat de rechtbank bovendien meer om de cliënt dan om de advocaat. En of zaken kansloos zijn valt in beginsel niet van tevoren te zeggen, merkt hij op. Zeker in een vreemdelingenkwestie kan een advocaat best een processtap zetten die op zichzelf kansloos is, maar een asielzoeker wat extra verblijfstijd in Nederland oplevert. “Bijvoorbeeld om hier een eindexamen te kunnen doen´.


En wat nu als een vreemdeling geen kansloze zaak had maar door het handelen van Thissen deze is verstierd? Kan de vreemdeling dan nog wat of is die gewoon de dupe? De Raad voor Rechtsbijstand had toch kunnen beslissen dat aan deze man geen asielzaken meer zouden worden toevertrouwd! Is er niet geaudit?

De hele uitspraak staat hier:

Ik ben er een paar pijnpunten in tegengekomen die ik op andere kantoren ook als volstrekt normaal heb zien bezigen:
- Zelf in beroep gaan;
- Iemand anders de toevoeging laten ondertekenen
- Niet de advocaat zelf in de zaak laten werken


R. 3282/09.114 (60c)

De Raad van Discipline in het ressort 's-Gravenhage heeft de volgende beslissing ex

artikel 60b Advocatenwet gegeven naar aanleiding van het verzoek ex artikel 60c

Advocatenwet van:

Deken van de Orde van Advocaten,

bij de Hoge Raad der Nederlanden,



mr. T,

advocaat te Den Haag,



1.1 De Raad verwijst naar hetgeen omtrent het verloop van de procedure is

vermeld in de beslissingen van 27 augustus 2009 van de voorzitter van de

Raad en van 12 oktober 2009 van de Raad.

1.2 Bij brief van 28 oktober 2009 heeft verzoeker een reactie gegeven op het

rapport. Tevens heeft verzoeker in die brief een verzoek gedaan op grond van

artikel 60ab Advocatenwet.

1.3 Bij brief van 28 oktober 2009 heeft verzoeker aan de voorzitter van de Raad

een verzoek ex artikel 60 g lid 2 Advocatenwet gedaan. Hierop heeft de voorzitter

op 30 november 2009 vooralsnog afwijzend beslist.

1.4 Bij brief van 30 oktober 2009 heeft mr. T., kantoorgenoot van verweerder, zich

tot de Raad gewend met een reactie op het rapport.

1.5 Bij brief van 8 november 2009 heeft verweerder een reactie gegeven op het



1.6 Bij brief van 30 november 2009 heeft mr. T. zijn reactie aangevuld.

1.7 Bij brief van 30 november 2009 heeft mr. Z, kantoorgenoot van verweerder,

zich tot de voorzitter van de Raad gewend met een reactie op het rapport.

1.8 De Raad heeft, in de samenstelling zoals is vermeld aan het slot van deze

beslissing, kennis genomen van het dossier.

De Raad heeft ambtshalve kennisgenomen van de – hierna aangeduide - uitspraken

van de tuchtrechter jegens verweerder.

1.9 Het rapport is behandeld ter zitting van de Raad van 16 december 2009,

alwaar verzoeker en verweerder zijn gehoord. Verzoeker werd vergezeld door

mr. B.D.W. Martens, lid van de Raad van Toezicht. Verweerder werd bijgestaan

door mr. G. Spong, advocaat te Amsterdam. Voorts is mr. B., rapporteur,

verschenen. De behandeling vond op verzoek van verweerder in het openbaar

plaats. Mr. Spong heeft pleitnotities overgelegd. Aan het slot van de behandeling

heeft de Raad bepaald uitspraak te doen.


2.1 De Raad verwijst naar hetgeen is overwogen in de beslissing van 12 oktober


2.2 Op grond van artikel 60b Advocatenwet kan de Raad een advocaat die tijdelijk

of blijvend geen blijk geeft zijn praktijk behoorlijk te kunnen uitoefenen, voor

onbepaalde tijd in de uitoefening van de praktijk schorsen danwel een of meer

voorzieningen met betrekking tot de praktijkuitoefening van de betrokken advocaat

treffen die de Raad geboden acht. De Raad kan ook tegelijkertijd met het

opleggen van een schorsing een voorziening treffen.


2.3 Met betrekking tot het rapport en de reacties daarop van partijen overweegt de

Raad als volgt.

2.4 De bevindingen van de rapporteur hebben betrekking op drie onderwerpen die

alle de praktijkuitoefening betreffen.

Het gaat om:

a. de kwaliteit van de rechtshulpverlening;

b. de gang van zaken rond het aanvragen van toevoegingen;

c. de financiën.

2.5 De Raad zal hierna op ieder van deze onderwerpen ingaan.

2.6 Ter zitting is door (de raadsman van) verweerder bepleit dat over de gerapporteerde

onderwerpen een contra-expertise zal worden gelast door de Raad.

De Raad geeft hieraan geen gevolg. Uitgangspunt is immers dat de rapporteur

niet heeft gerapporteerd in opdracht van verzoeker, maar op grond van een

beslissing van en benoeming door de voorzitter van de Raad. Gelet op de aard

van de rapportage, die gekenmerkt wordt door het horen van bij het kantoor

van verweerder betrokken advocaten naast verweerder zelf, acht de Raad het

geen tekortkoming dat de rapporteur niet steeds zijn bevindingen voor hoor en

wederhoor aan verweerder heeft voorgelegd. Daar komt bij dat verweerder

door de Raad uitdrukkelijk de mogelijkheid is geboden om op de inhoud van

het rapport te reageren, van welke mogelijkheid verweerder gebruik heeft gemaakt.

De Raad ziet aldus en ook overigens geen aanleiding om een nadere danwel

andere rapportage te gelasten.

Kwaliteit van de rechtshulpverlening

2.7 Voorop staat dat de praktijkvoering op het kantoor van verweerder gekenmerkt

wordt door bijstand aan grote aantallen vreemdelingen. Blijkens het rapport

heeft het grootste gedeelte van de werkzaamheden betrekking op het aanvra4

gen van vergunningen tot verblijf voor illegale vreemdelingen en alle mogelijke

en daaruit verder nog voortkomende bestuursrechtelijke procedures. Onbetwist

is dat in 2007 in deze categorie 400 dossiers zijn geopend, in 2008 300 dossiers

en in 2009 tot en met augustus 95 dossiers.

Daarnaast worden onder meer zaken behandeld op het gebied van vreemdelingenbewaring

en asiel.

Uit het rapport en de stellingen van partijen blijkt dat het in het bijzonder bij de

aanvraagzaken vrijwel zonder uitzondering gaat om procedures, waarvan op

voorhand – bij aanvang van de rechtsbijstand – duidelijk is dat de kans van

slagen uitermate gering tot nihil is. In de discussie tussen partijen zijn de zaken

als kansloze zaken gekenmerkt. Dat het daarbij niet altijd gaat om zinloze procedures

kan hier, gelet op het navolgende, in het midden blijven.

2.8 In het rapport wordt geconcludeerd dat verweerder de cliënten bij aanvang van

de zaak volstrekt onvoldoende informeert over de aanpak van de zaak en de

mogelijkheden en dat hij cliënten onvoldoende informeert over de voortgang,

terwijl medewerkers daarop aandrongen.

In de uitspraak van 13 oktober 2008 (no. R.3024/08.57) heeft deze Raad overwogen

en geoordeeld dat het in het algemeen geïndiceerd is dat de advocaat

bij aanvang van een zaak van een nieuwe cliënt in een persoonlijk gesprek nagaat

welke de belangen en de prioriteiten van de cliënt zijn teneinde aan de

hand daarvan in overleg met de cliënt te komen tot een besluit omtrent de aanpak

van de zaak en de te volgen procedure, alsmede dat vervolgens de gemaakte

afspraken schriftelijk dienen te worden vastgelegd door de advocaat.

De advocaat behoort daarbij ook in te gaan op de voor de cliënt te behandelen

rechtsvragen, de procedurele mogelijkheden en de daaraan voor de cliënt verbonden

risico’s en kosten.

Verweerder laat naar het oordeel van de Raad na de cliënten schriftelijk en

voor hen begrijpelijk te informeren over de te ondernemen stappen en de – kort

gezegd – kansloosheid van de zaak. Gelet op gedragsregel 8 en de hiervoor

vermelde uitspraak behoort verweerder dit – ook al gaat het om een verbaal

georiënteerde praktijk – te doen, te meer nu in confesso is dat het in veel ge5

vallen gaat om kwetsbare cliënten.

2.9 In de uitspraak van 29 augustus 2008 (R.5122) heeft het Hof van Discipline zijn

afkeuring uitgesproken over het destijds door verweerder gehanteerde zogenaamde

stappenplan. Het Hof heeft in die uitspraak naar aanleiding daarvan

het volgende geoordeeld. Van een behoorlijk advocaat mag worden verwacht

dat bezwaar en beroep zoveel mogelijk eerst wordt ingesteld na consultatie van

de cliënt, kort vóór het instellen, over de wenselijkheid van het instellen daarvan,

over de te voeren strategie alsmede de proceskansen en –kosten, waarbij

de inhoud van de schrifturen zoveel mogelijk wordt vormgegeven in nauw overleg

met de cliënt en geënt op de actuele situatie.

2.10 Blijkens het – in zoverre onbestreden – verweer is verweerder er naar aanleiding

van uitspraken van het Hof van Discipline en de Raad van Discipline toe

overgegaan om, nadat een beslissing is verkregen, de cliënt daarover te informeren

en aan te kondigen dat een rechtsmiddel zal worden aangewend.

2.11 Omtrent de beslissing aangaande het aanwenden van een rechtsmiddel wordt

echter op verweerders kantoor in zijn algemeenheid geen overleg met cliënt

gevoerd. Verweerder heeft ter zitting toegelicht dat hij in brieven aan de cliënt

melding maakt van het aanwenden van rechtsmiddelen, doch de Raad acht dit

onvoldoende. De advocaat heeft van de cliënt een uitdrukkelijke opdracht nodig

om een rechtsmiddel aan te wenden. Niet danwel onvoldoende betwist is dat

verweerder voor cliënten die niet op zijn brief, die naar de Raad heeft begrepen

enkel in het Nederlands gesteld is, reageren niettemin rechtsmiddelen aanwendt.

2.12 In dit verband komt betekenis toe aan de uitspraak van de Raad van State

(LJN BI0062, no. 200808378/1/V2) van 31 maart 2009, waarin met betrekking

tot artikel 70 Vreemdelingenwet is geoordeeld dat de volmacht voor het instellen

van een rechtsmiddel afzonderlijk per instantie aan de advocaat dient te

worden verleend, zodat de advocaat voor het instellen van dat rechtsmiddel


bepaaldelijk gevolmachtigd wordt.

2.13 In zijn reactie op het rapport is verweerder ingegaan op de vier voorbeeldgevallen

die door de rapporteur zijn beschreven.

De Raad merkt hierover op dat de stellingen van verweerder de Raad niet hebben

overtuigd en dat de Raad geen enkele aanleiding ziet de bevindingen van

de rapporteur met betrekking tot die vier gevallen in twijfel te trekken.

2.14 Uit het voorgaande volgt dat verweerder zowel bij aanvang van een zaak, als

bij vervolgstappen zoals het instellen van rechtsmiddelen, geen gevolg geeft

aan de eerdere uitspraken van de tuchtrechter jegens hem en handelt in strijd

met het geldende recht op de wijze zoals tot uitdrukking gebracht in eerder genoemde

uitspraak van de Raad van State. Evenmin draagt verweerder zorg

voor instructies aan de medewerkers op zijn kantoor (onder meer tijdens de periode

dat hij zelf was geschorst) om te handelen in overeenstemming met de

uitspraken van de tuchtrechter en de Raad van State.

2.15 Verweerder is in verband met de hier aan de orde zijnde aspecten van de

praktijkuitoefening herhaaldelijk met de tuchtrechter in aanraking geweest. Enkele

van de uitspraken van de tuchtrechter zijn hiervoor aan de orde gekomen.

In andere gevallen zijn klachten van cliënten die betrekking hebben op – kort

gezegd – de zorgvuldigheid en kwaliteit van de rechtshulpverlening, gegrond

verklaard. Bij herhaling zijn aan verweerder zware maatregelen opgelegd.

Het is de Raad gebleken dat verweerder aan de maatregelen niet de conclusies

heeft verbonden die hij daaraan had moeten verbinden.

2.16 De Raad komt aldus tot het oordeel dat de kwaliteit van de rechtshulpverlening

bij voortduring onvoldoende is.


Gang van zaken rond het aanvragen van toevoegingen

2.17 Gebleken is dat het in de praktijk van verweerder de normale gang van zaken

is dat toevoegingsaanvragen door het secretariaat van het kantoor worden getekend

en ingediend, zulks “in opdracht” van de op de toevoegingsaanvraag

vermelde advocaat, en dat van toevoegingsaanvragen geen kopie in het dossier

wordt gehouden.

Verder is gebleken dat gedurende de arbeidsongeschiktheid van mr. X grote

aantallen toevoegingen op haar naam zijn aangevraagd. Het betreft hier toevoegingen

waarvan aan verweerder duidelijk was althans moet zijn geweest

dat mr. X de rechtsbijstand niet zelf zou kunnen verlenen.

De Raad merkt op dat deze gang van zaken losstaat van het conflict dat met

mr. X is gerezen. Zij is sedert geruime tijd arbeidsongeschikt geweest en kon

om die reden geen werkzaamheden verrichten.

Meer in het algemeen is – uit het rapport – gebleken dat op het kantoor van

verweerder structureel en op grote schaal toevoegingen worden aangevraagd

op naam van een bepaalde advocaat, terwijl de desbetreffende zaken door

verweerder, althans niet door de betrokken advocaat, worden behandeld. De

rapporteur heeft geconcludeerd dat er toevoegingen worden aangevraagd op

naam van kantoorgenoten die soms niet eens op de hoogte zijn van het bestaan

van de cliënt en dat dit onderdeel is van het systeem. Verweerder heeft

dit niet althans onvoldoende weersproken.

De Raad voor Rechtsbijstand heeft aan de Deken meegedeeld dat verweerder

veelvuldig onvolledige toevoegingsaanvragen indient, hetgeen leidt tot overbelasting

van de Raad voor Rechtsbijstand.

2.18 Verweerder is door het Hof van Discipline wegens het hanteren van een

constructie waardoor de regeling van de Raad voor Rechtsbijstand inzake het

maximum aantal toevoegingen per jaar per advocaat werd ontdoken, een

maatregel opgelegd. Naar het oordeel van de Raad geeft de door de rapporteur

beschreven werkwijze op verweerders kantoor nog steeds blijk van ontduiking

van de genoemde regeling.


2.19 De Raad is dan ook van oordeel dat de bij verweerder gevolgde werkwijze nog

steeds in strijd is met een behoorlijke praktijkuitoefening. Deze dient in te houden

dat de advocaat die een zaak zal behandelen de toevoegingsaanvraag ondertekent

en de zaak – behoudens in geregelde uitzonderingsgevallen – zelf

behandelt, dit laatste op grond van artikel 1, sub c van de Inschrijvingsvoorwaarden

advocatuur (2009) krachtens de Wet op de Rechtsbijstand. De rechtzoekende

behoort daarvan uit te kunnen gaan.

Indien in incidentele gevallen de rechtsbijstand tijdelijk of blijvend niet door de

toegevoegde advocaat wordt verleend, dient dit met de cliënt te worden besproken

en diens – bij voorkeur schriftelijke - instemming te hebben. Hiervan is

wat de praktijkvoering bij verweerder aangaat niet gebleken.


2.20 Uit het rapport blijkt dat in de boekjaren 2005 tot en met 2008 door verweerder

contante betalingen van cliënten zijn ontvangen, waarvoor wel een kwitantie

aan de cliënt werd afgegeven, maar die in ieder geval niet in de kantoorboekhouding

verantwoord werden. Ter zitting is aan de orde gekomen dat het hierbij

is gegaan om aanzienlijke bedragen, bijvoorbeeld in 2007 een bedrag van €


Uit het rapport blijkt dat de rapporteur van de accountant van het kantoor aanvankelijk

de informatie heeft gekregen dat er jaren lang helemaal geen kasontvangsten

zijn geweest, althans dat deze gegevens niet zijn aangeleverd. De

rapporteur concludeert dat verweerder de contante betalingen van cliënten jaren

lang niet heeft verantwoord en buiten de kantoorboeken heeft gehouden.

Uit de brief van de accountant van 30 oktober 2009 blijkt dat zijn kantoor pas in

september 2009 een Excelbestand heeft ontvangen, bij het aanleveren van de

gegevens over 2008, waarin contante ontvangsten zijn verantwoord over de

boekjaren 2005, 2006, 2007 en 2008. Aangaande de volledigheid van de verantwoorde

ontvangsten heeft de accountant geen uitspraak gedaan.

2.21 Een afdoende verklaring waarom verweerder jaren lang, totdat de rapporteur


op dit punt stuitte, geen kasontvangsten heeft verantwoord in de jaarrekening

van zijn kantoor, heeft verweerder niet gegeven.

Evenmin heeft verweerder aangetoond dat hij zodanige wijzigingen heeft aangebracht

in het systeem van administratieve organisatie en interne beheersing

dat sprake is van een systeem dat aan de in de accountancy gangbare normen

voldoet. De enkele mededeling van verweerder in zijn brief van 08.11.2009 dat

hij een (kantoor)kasboek en een (kantoor)bankboek – wat dit laatste ook moge

inhouden – zou hebben acht de Raad onvoldoende.

2.22 De Raad is van oordeel dat ook op het punt van de financiën is gebleken dat

verweerder zijn praktijk niet behoorlijk uitoefent.


2.23 Hetgeen verweerder in de stukken en ter zitting heeft aangevoerd leidt niet tot

andere oordelen dan de vorenstaande.

2.24 De Raad realiseert zich dat het onderzoek van de rapporteur heeft plaatsgevonden

tijdens de periode dat verweerder langdurig geschorst was. Dat betekent

evenwel niet dat aan de bevindingen van de rapporteur voorbij gegaan

zou moeten worden omdat verweerder in de periode van schorsing formeel niet

actief was als advocaat. De rapporteur heeft inzicht gegeven in de wijze van

praktijkvoering van verweerder op het door hem bestuurde kantoor over een

langere periode, zowel voor als tijdens de schorsing; niet is gebleken dat die

praktijkvoering thans, nu verweerder niet meer geschorst is, wezenlijk gewijzigd


2.25 Bovenstaande overwegingen en oordelen, op zich en in onderlinge samenhang

bezien, leiden tot de slotsom dat verweerder er blijk van geeft zijn praktijk niet

behoorlijk uit te oefenen, alsmede dat verweerder niet behoorlijk gevolg geeft

aan de uitspraken van de tuchtrechter terzake van de praktijkuitoefening.

De Raad zal om die redenen verweerder voor onbepaalde tijd in de uitoefening


van de praktijk schorsen. De Raad acht deze maatregel met name geïndiceerd

nu door de wijze van praktijkuitoefening de belangen van rechtzoekenden resp.

vreemdelingen ernstig in het gedrang komen. Het voortduren van de huidige

situatie is jegens hen daarom niet langer aanvaardbaar. De Raad is niet gebleken

dat zijdens verweerder zodanige maatregelen zijn getroffen dat van een

significante verbetering van praktijkvoering gesproken zou kunnen worden. De

Raad laat de schorsing ingaan op de elfde dag na deze beslissing teneinde

verweerder de gelegenheid te bieden nog het noodzakelijke als advocaat te


2.26 De Raad is van oordeel dat voorts een voorziening met betrekking tot de

praktijkuitoefening geboden is.

Ter zitting heeft verzoeker kenbaar gemaakt dat mr. Y, advocaat te Den Haag,

bereid is om, in geval verweerder in de praktijkuitoefening mocht worden geschorst,

de nodig geachte werkzaamheden met betrekking tot verweerders

kantoor te verrichten.

De Raad zal, gelet op de bereidheid van mr. Y, de voorziening treffen die inhoudt

dat verweerder zich tijdens de schorsing heeft te gedragen volgens de

aanwijzingen die mr. Y, waar nodig in overleg met de Deken, zal geven ter bewaking

van de clientdossiers, de belangen van cliënten van het kantoor en de

financiële aangelegenheden van het kantoor en de advocatenpraktijk. Voorts

worden tot dit doel aan mr. Y alle nodige bevoegdheden toegekend.

2.27 De Raad ziet thans geen aanleiding tot het treffen van een verdergaande of

nadere voorziening. Mocht blijken dat daaraan wel behoefte bestaat, dan staat

het verzoeker vrij zich met een daartoe strekkend verzoek tot de Raad te wenden.

Vooralsnog gaat de Raad ervan uit dat verzoeker met mr. Y in overleg treedt

over de financiële aspecten van diens werkzaamheden.

2.28 De Raad merkt op dat de onderhavige beslissing niet is genomen binnen de

termijn, genoemd in artikel 60g, lid 3 Advocatenwet. Dit is een gevolg van


enerzijds verhinderingen aan de zijde van verweerder bij het bepalen van de

mondelinge behandeling van het rapport en anderzijds door het belang dat de

Raad heeft willen toekennen aan het zorgvuldig toepassing geven aan het beginsel

van hoor en wederhoor.

2.29 De onderhavige beslissing berust op artikel 60c jo. artikelen 60g en 60b



3.1 De Raad van Discipline in het ressort 's-Gravenhage:

 schorst verweerder voor onbepaalde tijd in de uitoefening van de praktijk;

 bepaalt dat de schorsing ingaat op de elfde dag na de dag van deze uitspraak;

 treft als voorziening dat verweerder zich gedurende de schorsing heeft te

gedragen volgens de aanwijzingen van mr. Y voornoemd, waar nodig in

overleg met verzoeker gegeven ter bewaking van de cliëntdossiers, de

belangen van cliënten van het kantoor en de financiële aangelegenheden

van het kantoor en de advocatenpraktijk;

 bepaalt dat aan mr. Y alle bevoegdheden toekomen die nodig zijn voor de

bewaking van de cliëntdossiers, de belangen van cliënten van het kantoor

en de financiële aangelegenheden van het kantoor en de advocatenpraktijk,

waaronder zijn begrepen de bevoegdheden die verweerder als werkgever

heeft jegens de op het kantoor c.q. in de advocatenpraktijk werkzame


 wijst af het meer of anders verzochte.

Aldus gewezen door mr. A.F.L. Geerdes, voorzitter, mr. P.S. Kamminga, mr. J.A.

van Keulen, mr. L.Ph.J. baron van Utenhove, mr. E.J. van der Wilk, leden, in

aanwezigheid van mr. P. Rijpstra, griffier, en uitgesproken op 18 januari 2010.


griffier voorzitter

Van deze beslissing kan met inachtneming van art. 60b Advocatenwet binnen dertig dagen na

verzending van het afschrift hoger beroep worden ingesteld bij het Hof van Discipline.

De eerste dag van deze termijn van dertig dagen is de dag volgend op de dag van de verzending van

het afschrift. Uiterlijk op de dertigste dag dient Uw appèlmemorie in het bezit te zijn van de griffier van

het Hof van Discipline. Het gaat mitsdien niet om tijdige verzending van de appèlmemorie maar om

tijdige ontvangst door de griffie van het Hof van Discipline.

U dient er rekening mee te houden dat verlenging van deze termijn niet tot de mogelijkheden behoort.

Beroep dient te worden ingesteld door middel van een memorie, waarin de gronden van het beroep

zijn vermeld en van een motivering zijn voorzien.

De memorie dient in zevenvoud te worden ingediend en vergezeld te zijn van zes kopieën van de

beslissing waartegen beroep wordt ingesteld.

De appèlmemorie kan op de volgende wijze worden ingediend bij het Hof van Discipline:

a. Per post

Het postadres van de griffie van het Hof van Discipline is: Postbus 132, 4840 AC Prinsenbeek.

b. Bezorging

De griffie is gevestigd aan het adres Markt 44, 4841 AC Prinsenbeek. Bezorging kan uitsluitend

plaatsvinden op de gebruikelijke werkdagen tot 15.00 uur.

c. Per fax

Het faxnummer van het Hof van Discipline is: 076-5484608.

Tegelijkertijd met de indiening per fax dienen de originele stukken per post te worden toegezonden

aan de griffie van het Hof in het vereiste aantal.

Voor het inwinnen van informatie: het telefoonnummer van het Hof van Discipline is: 076-5484607

Recepten uit het land van uw client: Iraqi White Bean Stew recipe

Needless to say, this is a very popular stew in is easy,simple and delicious. it's eaten for lunch with white rice(basmati or anbar)and green salad on the is cooked with lamb meat, not beef. it is very important to note that when you boil the beans you don't get them fully cooked in order to allow them to be fully cooked in the stew itself

SERVES 4 (change servings and units)

1 cup dry white bean, soaked over-night and cooked in the morning until they are half-done
400 g lamb
1 medium onion, finely chopped
4 tablespoons corn oil (or any oil you usually use)
2 tablespoons tomato paste
1 cup crushed tomatoes
1 teaspoon curry powder (i prefer madras curry powder-product of india with green label)
salt and pepper

1 put the lamb meat in a pot, cover with water.
2 bring to the boil,let it boil for about 30 minutes, lower heatand let it simmer for about 1 hour.
3 in another pot, fry the onions in corn oil on medium heat until it becomes transparent.
4 add the beans and tomato paste,stir for about 1 minute until the mixture is well-blended.
5 add the crushed tomato and the spices and the remaining water of boiled beans (or 2 cups water).
6 bring the mixture to a boil, let it boil for 15 minutes, lower the heat and let it simmer for 60-90 minutes.
7 serve with rice and green salad.


Moordenaar mag blijven

DEN HAAG - De Iraakse moordenaar Moayad A., die is veroordeeld voor zijn aandeel in de gruwelijke eerwraakmoord op zijn schoonmoeder, krijgt met terugwerkende kracht een tijdelijke verblijfsvergunning. Pas als zijn dochter meerderjarig is, kan hij het land worden uitgezet.


Vele advocatenkantoren melden zich aan voor website maar toch leeft kennisuitwisseling minder in Nederland dan elders

Recentelijk heb ik een oproep geplaatst waarin specialisten vreemdelingenrecht werden opgeroepen zich te melden voor de website Velen melden zich aan maar toch zie je in advocaturend Nederland een grote laksheid of onkunde op het gebied van de nieuwe media. Zelfs als ze een mailtje kregen dat ze al jaren door mij op de site stonden vermeld maar verzocht werden hun gegevens te controleren en wat extra informatie te geven (en dit alles voor noppes) hoorde je van velen niets terug. Bang dat je dan misschien iemand eens een kerstkaartje moet sturen of zo?

Blijkbaar doen dit soort kantoren geen onderzoek naar waar hun clienten vandaan komen. Diegenen die dat wel doen schreven mijzelf aan net na de lancering van de site jaren geleden. En dat waren dan mails als: "Dank voor de plaatsing. Waar heb ik dat aan te danken? Ik kreeg opeens allerlei clienten die mijn naam op uw site hadden zien staan". Iemand had berekend dat hij er zo 20 zaken extra door had gekregen.

Je ziet duidelijk een verschil met de Amerikaanse markt. De oproep in de groep voor vreemdelingenrecht juristen op Linkedin leverde vele mailtjes op uit de VS met het verzoek of ze ook op de site mochten en met een vriendelijk dankwoord. Maar daar leeft "legal marketing" veel meer.

Hier in Nederland moet je niet gek opkijken als een kantoor geen website heeft of wel een website maar niet per e-mail bereikbaar is. Ook heb je hier weinig sites die daadwerkelijk inhoudelijke informatie bieden gratis en voor niets voor de lezers op internet en dat zie je op Amerikaanse sites ook veel meer. (Sommige sites zijn ronduit knullig en de juristen beseffen dan blijkbaar niet dat ze voor de prijs van een net pak ook hun site netjes kunnen laten maken door een student.)

Sowieso lijkt het wel of men hier nog heel erg afschermend denkt richting concurrentie. Zo zie je bijvoorbeeld dat Amerikaanse juristen via Linkedin veel aan kennisuitwisseling doen terwijl de Nederlandse juristen wel graag lid worden van de vreemdelingenrecht-group op Linkedin maar over het algemeen dan graag puur als lezer actief zijn of met mij prive-berichten gaan uitwisselen en er blijkbaar voor terugschrikken om hun ervaring open en bloot te delen in zo'n groep. Waarom? Bang voor profiteurs of om ongevraagd lastig gevallen te worden door mede-leden?

Blijkbaar beseffen advocatenkantoren niet goed dat hun grootste concurrenten op dit gebied geen advocaat zijn. Juist voor de zakelijke markt pikken heel veel financieel adviseurs, relocation bureaus en juridisch adviseurs de betalende clienten uit de pappot en deze adviseurs doen wel van huis uit goed aan marketing. Kwalitatief kan dat jammer zijn want vreemdelingenrecht is toch echt een specialisme dat men moet leren en er niet zo maar even bij kunt doen. Juist in uitzonderlijke gevallen heb je toch echt het advies van een kenner nodig.

De toevoegingsklantjes mogen alleen naar een advocaat. En zo wordt daar oneerlijke concurrentie bedreven. Maar ja misschien wil een ander wel gewoon alleen betalende clienten en gunnen ze die aan de advocatuur. Veel advocaten met toevoegingen bedrijven marketing die te onschrijven valt als "Ik ga zitten en wacht tot een client aan de voordeur staat" omdat ze hopen dat het Juridisch Loket of Vluchtelingenwerk wel naar hun doorstuurt en ze actief werven te moeilijk of te duur vinden. Het gevolg is dat ze vooral clienten uit de lagere inkomensgroepen tegenover zich krijgen en dan proberen om een goed belegde boterham te krijgen door zo veel mogelijk toevoegingen voor zo min mogelijk tijd te doen. Terwijl goede kwaliteit en de juiste marketing wellicht meer werkbevrediging oplevert.

En dan ben je toch een sukkel dat je dan niet 5 minuten uittrekt om een mailtje te sturen. Maar wees gewaarschuwd: van wie ik niet hoor die gaat onherroepelijk van de site. Want kwaliteit meet zich ook door de mate waarin men laks met dit soort zaken omgaat!!!!

27 januari 2010

baanbrekende uitspraak Raad van State: Somaliër mag blijven (+ Update: de tekst van de Uitspraak)

Somalische vluchtelingen in Nederland (De Volkskrant/ Joost van den Broek)

AMSTERDAM - Staatssecretaris Albayrak (Justitie) is door de Raad van State teruggefloten in de zaak van een Somalische asielzoekster. De vrouw dreigde te worden uitgezet, maar heeft met succes aangetoond dat de omgeving van de hoofdstad Mogadishu te gevaarlijk is om naar terug te keren. De uitspraak heeft volgens de Raad van State gevolgen voor vele asielprocedures van Somaliërs in Nederland.

De vrouw heeft zich namelijk beroepen op een artikel uit de Europese richtlijn voor asielzaken, dat stelt dat in uitzonderlijke gevallen niet hoeft te worden aangetoond dat iemand door individuele omstandigheden gevaar loopt. Als er in een gebied sprake is van ‘willekeurig geweld’ kan dat voldoende grond zijn voor een verblijfsvergunning.

Nu de Raad van State heeft bepaald dat er in de omgeving van Mogadishu sprake is van willekeurig geweld, heeft dat dus ook gunstige gevolgen voor andere Somalische vluchtelingen uit hetzelfde gebied.

De uitspraak is opvallend, omdat staatssecretaris Albayrak kort geleden het zogenoemde categoriale beschermingsbeleid voor Somalische vluchtelingen heeft afgeschaft. Op grond van de onveilige situatie in het land kregen asielzoekers uit Centraal- en Zuid-Somalië tot april 2009 automatisch een verblijfsvergunning. Nu worden alle zaken weer individueel behandeld, maar de vraag is of dat in de praktijk veel verschil maakt nu deze uitspraak er ligt.


De komende weken behandelt de Raad van State al dertig zaken van Somaliërs die zich op hetzelfde artikel kunnen beroepen als deze vrouw.

Het ministerie van Justitie ‘bestudeert’ nog wat de gevolgen van de uitspraak van de Raad van State zullen zijn voor het asielbeleid.

Albayrak heeft de groepsgewijze bescherming van Somaliërs in april 2009 juist geschrapt, omdat er te veel misbruik van zou worden gemaakt. Veel Somaliërs verminkten hun vingertoppen zodat zij niet konden worden geïdentificeerd. Op die manier konden zij verhullen dat in een ander EU-land een verblijfsvergunning was geweigerd.

Bovendien was Nederland een van de weinige Europese landen waar Somaliërs automatisch een tijdelijke verblijfsvergunning kregen, waardoor het beleid volgens Albayrak een aanzuigende werking had. In 2008 kwamen er 4.000 Somalische aanvragen binnen – 30 procent van het totaal aantal asielzoekers.

Individueel bezwaar

Nu moet elke afgewezen asielzoeker weer individueel bezwaar maken tegen zijn uitzetting. Een dergelijke beroepsprocedure wordt eerst door de rechtbank beoordeeld. Als die de argumenten voor uitzetting ongegrond verklaart, kan de staatssecretaris alsnog een verblijfsvergunning toekennen, of beroep aantekenen bij de Raad van State. Dat laatste gebeurde in het geval van deze Somalische vrouw en nog minimaal dertig andere zaken.

Nu dankzij deze uitspraak vaststaat dat er rondom Mogadishu sprake is van ‘willekeurig geweld’, hoeven vluchtelingen in principe niet meer aan te tonen dat juist zij door hun individuele omstandigheden gevaar lopen. Dat maakt de zaak voor vluchtelingen uit het gebied rond de Somalische hoofdstad een stuk eenvoudiger. (dit staat NIET in de uitspraak)

In Mogadishu heerst een gewapend conflict tussen regeringstroepen en diverse rebellengroeperingen. De advocaat van de Somalische heeft stukken van onder meer Amnesty International gebruikt om de ernst van het gevaar aan te tonen.

Omdat Somalische asielzoekers in andere EU-landen zich kunnen beroepen op dezelfde richtlijn, is het mogelijk dat dit voorbeeld daar wordt gevolgd. Het is echter aan ieder land om de Europese regels te interpreteren. Zo kan het zijn dat een Duitse of Franse rechter op basis van dezelfde stukken tot een andere afweging komt.


zaaknummer 200905017/1/V2
datum van uitspraak dinsdag 26 januari 2010
tegen de staatssecretaris van Justitie
proceduresoort Overig Print deze uitspraak
rechtsgebied Kamer 4 - Hoger Beroep Vreemdelingen - Asiel E-mail deze uitspraak

Datum uitspraak: 26 januari 2010


Uitspraak op het hoger beroep van:

de staatssecretaris van Justitie,

tegen de uitspraak van de voorzieningenrechter van de rechtbank 's-Gravenhage, nevenzittingsplaats Almelo, van 3 juli 2009 in zaak nrs. 09/21625 en 09/21627 in het geding tussen:



de staatssecretaris van Justitie.

1. Procesverloop

Bij besluit van 15 juni 2009 heeft de staatssecretaris van Justitie (hierna: de staatssecretaris) een aanvraag van [vreemdeling] om haar een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen. Dit besluit is aangehecht.

Bij uitspraak van 3 juli 2009, verzonden op dezelfde dag, heeft de voorzieningenrechter van de rechtbank 's-Gravenhage, nevenzittingsplaats Almelo (hierna: de voorzieningenrechter), voor zover thans van belang, het daartegen door de vreemdeling ingestelde beroep gegrond verklaard, dat besluit vernietigd en bepaald dat de staatssecretaris een nieuw besluit op de aanvraag neemt met inachtneming van hetgeen in de uitspraak is overwogen. Deze uitspraak is aangehecht.

Tegen deze uitspraak heeft de staatssecretaris bij brief, bij de Raad van State binnengekomen op 10 juli 2009, hoger beroep ingesteld. Deze brief is aangehecht.

De vreemdeling heeft een verweerschrift ingediend.

Bij brief van 2 september 2009 heeft de vreemdeling nadere stukken ingediend.

De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 8 september 2009, waar de staatssecretaris, vertegenwoordigd door mr. M.M. van Asperen, advocaat te Den Haag, en de vreemdeling, bijgestaan door mr. S.D. Lugt, advocaat te Amsterdam, zijn verschenen. De zaak is gelijktijdig behandeld met het hoger beroep in zaak nr. 200901427/1/V2.

Na de zitting heeft de Afdeling het onderzoek heropend. Bij brief van 15 september 2009 heeft de Afdeling de vreemdeling om inlichtingen verzocht, die zij bij brieven van 6 en 9 oktober 2009 heeft verstrekt. Bij brief van 13 november 2009 heeft de staatssecretaris een reactie ingediend.

Met toestemming van partijen, gegeven bij brief van 13 november 2009 door de staatssecretaris en bij brief van 16 december 2009 door de vreemdeling, is van een hernieuwd onderzoek ter zitting afgezien. Vervolgens is het onderzoek opnieuw gesloten.

2. Overwegingen

2.1. De staatssecretaris klaagt in de eerste en tweede grief dat de voorzieningenrechter ten onrechte heeft overwogen dat uit het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen (hierna: het Hof) van 17 februari 2009 in zaak C-465/07 (JV 2009/111), kan worden afgeleid dat het aan hem is om aannemelijk te maken dat geen sprake is van een uitzonderlijke situatie als beschreven in artikel 15, aanhef en onder c, van de richtlijn 2004/83/EG van 29 april 2004 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchtelingen of als personen die anderszins internationale bescherming behoeven, en de inhoud van de verleende bescherming van de Raad van de Europese Unie (hierna: de richtlijn) en dat hij niet afdoende heeft gemotiveerd dat in Mogadishu, gelegen in Zuid-Somalië, geen sprake is van deze uitzonderlijke situatie. De staatssecretaris betoogt daartoe dat het aan de vreemdeling is om het bestaan van voormelde uitzonderlijke situatie aannemelijk te maken en dat zij daarin met de door haar overgelegde stukken niet is geslaagd.

2.1.1. Zoals de Afdeling heeft overwogen in de uitspraak van 25 mei 2009 in zaak nr. 200702174/2/V2, kan uit rechtsoverweging 43 van voormeld arrest van het Hof van 17 februari 2009, gelezen in samenhang met de rechtsoverwegingen 35 tot en met 40 van dat arrest, worden afgeleid dat artikel 15, aanhef en onder c, gelezen in samenhang met artikel 2, eerste lid, aanhef en onder e, van de richtlijn, bescherming beoogt te bieden in de uitzonderlijke situatie dat de mate van willekeurig geweld in het aan de gang zijnde gewapend conflict dermate hoog is dat zwaarwegende gronden bestaan om aan te nemen dat een burger die terugkeert naar het betrokken land of, in voorkomend geval, naar het betrokken gebied, louter door zijn aanwezigheid aldaar een reëel risico loopt op de in artikel 15, aanhef en onder c, van de richtlijn bedoelde ernstige schade. Artikel 29, eerste lid, aanhef en onder b, van de Vreemdelingenwet 2000 (hierna: de Vw 2000) voorziet in de aldus vereiste bescherming, aangezien deze bepaling de grondslag biedt voor vergunningverlening in situaties die door artikel 3 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden worden bestreken en laatstgenoemde bepaling - gezien de daaraan door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens gegeven uitleg in het arrest van 17 juli 2008 in zaak nr. 25904/07, NA. tegen het Verenigd Koninkrijk (JV 2008/329) - ook ziet op de uitzonderlijke situatie, beschreven in artikel 15, aanhef en onder c, van de richtlijn.

2.1.2. Zoals de Afdeling heeft overwogen in de uitspraak van 15 januari 2010 in zaak nr. 200908528/1/V2 (ter voorlichting van partijen aangehecht) volgt hieruit dat de desbetreffende vreemdeling aan artikel 15, aanhef en onder c, van de richtlijn aanspraak op bescherming kan ontlenen, indien hij erin slaagt aannemelijk te maken dat de mate van willekeurig geweld in het kader van het door hem gestelde gewapend conflict in zijn land van herkomst ten tijde van de totstandkoming van het besluit dermate hoog was dat zwaarwegende gronden bestonden om aan te nemen dat een burger, louter door zijn aanwezigheid aldaar, op dat moment een reëel risico liep op ernstige schade, als vorenbedoeld. De voorzieningenrechter heeft dit niet onderkend. De in de grieven vervatte klacht is derhalve terecht voorgedragen, maar de grieven kunnen, gelet op het volgende, niet tot vernietiging van de aangevallen uitspraak leiden.

2.1.3. De vreemdeling heeft in beroep, onder verwijzing naar haar zienswijze, betoogd dat zij, indien zij moet terugkeren naar Mogadishu, waar zij voorafgaand aan haar vertrek uit Somalië haar normale woon- en verblijfplaats heeft gehad, daar louter door haar aanwezigheid een reëel risico loopt op de ernstige schade, als beschreven in artikel 15, aanhef en onder c, van de richtlijn. Ter onderbouwing van haar betoog heeft zij verwezen naar een brief van Amnesty International van 23 april 2009, een brief van Vluchtelingenwerk Nederland van 8 mei 2009 alsmede naar het algemeen ambtsbericht inzake Somalië van de minister van Buitenlandse Zaken van maart 2009 (hierna: het ambtsbericht). In hoger beroep heeft zij in dit verband tevens verwezen naar:

- de notitie 'Veiligheidssituatie in Centraal- en Zuid-Somalië' van Vluchtelingenwerk Nederland van augustus 2009;

- de notitie 'Somalië, afschaffing categoriaal beschermingsbeleid' van Vluchtelingenwerk Nederland van augustus 2009;

- een aantal berichten van van 21 augustus tot en met 1 september 2009;

- een bericht van Protection Cluster Update van 21 augustus 2009;

- een bericht van de United Nations High Commissioner for Refugees (hierna: UNHCR) en het United Nations International Children's Emergency Fund (hierna: UNICEF) 'Human Rights Violations Escalate in War-torn Mogadishu' van 9 juni 2009;

- een bericht van Factiva 'Ramadan fighting in Mogadishu is worst in 20 years' van 10 september 2009;

- een bericht uit het NRC Handelsblad 'Helft Somaliërs heeft hulp nodig' van 25 augustus 2009;

- een overzicht 'Geweldsincidenten in Mogadishu september 2009' van Vluchtelingenwerk Nederland van 1 oktober 2009;

- een overzicht 'Geweldsincidenten Mogadishu januari-juni 2009' van Garowe online;

- een overzicht 'Ontheemden Mogadishu sinds mei 2009' van Vluchtelingenwerk Nederland van 1 oktober 2009;

- een e-mail van SAACID van 28 september 2009;

- de notitie 'standpunt van Vluchtelingenwerk Nederland over de voorgestelde maatregelen met betrekking tot asielzoekers uit Somalië' van 8 mei 2009;

- een verslag van een telefoongesprek van een medewerker van Vluchtelingenwerk Nederland met Bediako Buahene, de Protection Officer for UN Office for the Coordination of Humanitarian Affairs in Nairobi, Kenya van 2 oktober 2009;

- een e-mail van het Internationale Rode Kruis van 5 oktober 2009;

- een e-mail van UNHCR Representation for Somalia van 5 oktober 2009 en - een advies van UNHCR 'Returns to Somalia' van 6 oktober 2009.

2.1.4. De staatssecretaris heeft zich, voor zover thans van belang, in het besluit van 15 juni 2009, waarin het voornemen van 11 juni 2009 is ingelast, op het standpunt gesteld dat de vreemdeling niet in aanmerking komt voor een verblijfsvergunning asiel op grond van artikel 29, eerste lid, aanhef en onder b, van de Vw 2000. Aan dit standpunt heeft hij ten grondslag gelegd dat de vreemdeling op geen enkele wijze aannemelijk heeft gemaakt dat in het gebied waaruit zij afkomstig is sprake is van een situatie waarbij de mate van willekeurig geweld in het aan de gang zijnde gewapende conflict dermate hoog is dat zwaarwegende gronden bestaan om aan te nemen dat zij bij terugkeer louter door haar aanwezigheid aldaar een reëel risico loopt op de in artikel 15, aanhef en onder c, van de richtlijn bedoelde ernstige schade.

Ter zitting in hoger beroep heeft de staatssecretaris nader toegelicht dat de algemene situatie in Somalië zorgwekkend is en dat in Mogadishu sprake is van willekeurig geweld en grote aantallen ontheemden. Hierbij heeft hij in aanmerking genomen dat de secretaris-generaal van de Verenigde Naties in een verslag van 20 juli 2009 heeft gerapporteerd dat de veiligheidssituatie fluïde blijft en dat de humanitaire situatie in Somalië ernstig is verslechterd door, onder meer, de gevechten in Mogadishu sinds 7 mei 2009. Voorts heeft de staatssecretaris hierbij betrokken dat volgens de UNHCR naar schatting 204.000 mensen hun huizen hebben verlaten om te verblijven in veiliger delen van Mogadishu. Volgens de staatssecretaris kan uit de door de vreemdeling ingebrachte informatie echter niet worden afgeleid dat het aantal willekeurige slachtoffers zodanig omvangrijk is dat in Mogadishu sprake is van een uitzonderlijke situatie als beschreven in artikel 15, aanhef en onder c, van de richtlijn. Daarbij heeft hij in aanmerking genomen dat het aantal burgerslachtoffers in 2009 naar schatting gemiddeld enkele honderden per maand bedraagt en dat het aantal inwoners van Mogadishu, vanwege het ontbreken van betrouwbare tellingen en de zeer omvangrijke migratiestromen, feitelijk niet is vast te stellen; de laagste informele schatting die de staatssecretaris heeft vernomen gaat uit van 500.000 inwoners.

2.1.5. In het ambtsbericht is in paragraaf 2.3.2. het volgende vermeld:

"De veiligheidssituatie in geheel Zuid- en Centraal-Somalië bleef in de verslagperiode onverminderd slecht. In dit gebied werd gedurende de verslagperiode een conflict uitgevochten tussen regeringstroepen gesteund door Ethiopische troepen enerzijds en een complex geheel van rebellengroeperingen anderzijds die onderling ook strijd leveren. Zoals eerder vermeld, was in de verslagperiode een troepenmacht van de AMISOM als vredesmacht in Mogadishu aanwezig, die geregeld werd aangevallen door rebellengroeperingen en daarmee ook strijd leverde.

De voornaamste rebellengroeperingen (...) beschikken over een zekere organisatiestructuur (er zijn trainingskampen, deze rebellengroeperingen hebben toegang tot wapens en beheersen delen van Zuid- en Centraal-Somalië) en voeren aanhoudende en samenhangende gewapende operaties uit jegens de strijdkrachten van de autoriteiten van dit land en jegens elkaar. De voornaamste leiders van deze rebellengroeperingen zijn bekend. Over de bevelstructuur van deze groepen is onvoldoende bekend.

In de verslagperiode vonden in Zuid- en Centraal-Somalië geregeld gevechten tussen de diverse groeperingen plaats, waarbij veel burgerslachtoffers vielen. Bij gevechten tussen juni en september 2008 kwamen volgens schattingen meer dan 800 burgers om het leven. De hevigste gevechten tijdens deze verslagperiode vonden plaats in Kismayo en Mogadishu (…).


Gevechten in Mogadishu

In september 2008 vonden in Mogadishu de zwaarste gevechten in de verslagperiode plaats. Nadat een vliegtuig van de Afrikaanse Unie een verbod negeerde van Al-Shabaab op het gebruik van de luchthaven van Mogadishu, braken er hevige gevechten uit tussen de rebellengroeperingen enerzijds en het leger van de TFG en Ethiopische troepen en AMISOM- troepen anderzijds. In de dagenlange gevechten vonden ten minste 100 mensen de dood en raakten minstens 300 mensen gewond. De gevechten zorgden voor een grote stroom ontheemden uit Mogadishu. Schattingen van het aantal ontheemden daags na deze gevechten variëren tussen de 12.000 en 18.500. In de maand na deze gevechten zijn tussen de 35.000 en 61.000 mensen Mogadishu ontvlucht.

In de verslagperiode is de veiligheidssituatie in geheel Mogadishu slecht gebleven. In Mogadishu werden gedurende de verslagperiode geregeld in vaak lukrake aanvallen zware wapens als artillerie, mortieren en bermbommen gebruikt, waarbij veel burgerslachtoffers vielen. Ernstige en wijdverspreide schendingen van mensenrechten zorgden ervoor dat de situatie in Mogadishu tijdens de verslagperiode slecht was.

Gezien het vaak lukrake karakter van de gewelddadigheden in Mogadishu is het niet mogelijk een duidelijk onderscheid te maken in de veiligheidssituaties in diverse wijken in Mogadishu."

2.1.6. In paragraaf van het ambtsbericht is, voor zover thans van belang, het volgende vermeld:

"In zijn algemeenheid kan gesteld worden dat volgens de criteria van de Raad van State in Zuid- en Centraal-Somalië sprake is van een binnenlands gewapend conflict."

2.1.7. In voormelde notitie 'Veiligheidssituatie in Centraal- en Zuid-Somalië' van Vluchtelingenwerk Nederland is het volgende vermeld:

"Ontwikkelingen sinds verslagperiode ambtsbericht (vanaf januari 2009) In januari 2009 trokken de Ethiopische troepen zich terug uit Somalië. De Verenigde Naties berichten in maart 2009 dat de veiligheidssituatie in Somalië veranderlijk blijft. Rebellengroepen namen in de periode van eind 2008 tot maart 2009 verschillende steden en gebieden in, hoewel zij op steeds meer weerstand stuitten van clans en andere lokale milities. In april 2009 spreken de VN wederom van een extreem veranderlijke en onvoorspelbare veiligheidssituatie in Somalië. Aanvallen van rebellen blijven plaatsvinden en worden steeds geavanceerder, beter gecoördineerd en dodelijker. Al-Shabaab en daaraan gelieerde rebellenfracties hebben nog altijd grote delen van Centraal- en Zuid-Somalië in handen.


In Mogadishu namen clanmilities direct na de terugtrekking van de Ethiopiërs in januari 2009 strategische posities in. Wijdverbreide gevechten bleven in eerste instantie uit, maar de aanvallen tegen AMISOM (de vredesmissie van de Afrikaanse Unie) intensiveerden. In maart 2009 waarschuwt AMISOM dat de kalmte in Mogadishu slechts schijn is. Gezien de berichten over de toestroom van buitenlandse radicale strijders is eerder sprake van een tactische terugtrekking alvorens over te gaan tot een nieuwe golf van aanvallen. In mei 2009 laait het geweld in Mogadishu inderdaad weer op. Door veel Somalische burgers wordt dit geweld omschreven als het meest destructieve van de laatste jaren.

De Noord-Somalische nieuwssite Garowe online bevat een groot aantal nieuwsberichten met betrekking tot de actuele veiligheidssituatie in Mogadishu, die zijn geïnventariseerd voor de periode januari tot en met juni 2009. Hoewel het geen volledig overzicht betreft, geeft dit wel een belangrijke indicatie waar en hoe vaak het geweld zich in de afgelopen periode in Mogadishu heeft voorgedaan. De berichten maken allemaal melding van geweld dat willekeurig van aard is, zoals vuurgevechten, bomexplosies, mortieraanvallen en zelfmoordaanslagen waarvan burgers het slachtoffer kunnen worden of daadwerkelijk zijn geworden.

Uit de inventarisatie komt naar voren dat in de periode januari tot en met juni 2009 vrijwel dagelijks berichten naar buiten kwamen over zware gevechten en andere geweldsincidenten in verschillende wijken van de hoofdstad. Geregeld was er sprake van dagenlange (straat)gevechten. Naast gevechtshandelingen bestond het geweld onder andere uit aanslagen met bermbommen, mortieraanvallen en zelfmoordaanslagen. Hiervan waren weliswaar regeringstroepen of rebellen geregeld het beoogde doelwit, maar vaak kwamen burgers hierbij om het leven of raakten gewond doordat zij zich op het verkeerde moment op de verkeerde plek bevonden.


Geweldsniveau uitgedrukt in burgerslachtoffers

Naast bovengenoemde recente gebeurtenissen laten cijfers over een langere periode zien dat het aantal burgerdoden in het conflict in Somalië aanzienlijk is. Zo bericht Reuters dat in 2007 en 2008 in totaal meer dan 16.000 burgers zijn gedood. Zo’n 29.000 mensen raakten in die periode gewond. Van de 7.574 mensen die in 2008 zijn omgekomen in het conflict, vond het merendeel de dood in Mogadishu, aldus een nieuwsbericht van Garowe online van 10 maart 2009. Sinds het oplaaien van de gevechten in Mogadishu sinds 7 mei 2009 zijn ten minste 397 mensen om het leven gekomen, zo heeft het Somalische Elman Peace and Human Rights Centre becijferd. Zeker 1.738 mensen raakten in die periode gewond.

Geweldsniveau uitgedrukt in ontheemden/vluchtelingen



Human Rights Watch meldt in december 2008 dat tussen begin 2007 en eind 2008 in totaal meer dan 870.000 burgers Mogadishu zijn ontvlucht vanwege het geweld. Dat is meer dan tweederde van de populatie van de stad van voor december 2006. Hoewel tussen januari en april 2009 ongeveer 70.000 mensen terugkeerden naar Mogadishu vanwege afname van de gevechten, ontvluchtten zo’n 40.000 mensen de stad opnieuw in mei 2009, zo staat in een rapport van het Internal Displacement Monitoring Centre uit mei 2009. Volgens UNHCR is dit tot bijna 190.000 ontheemden opgelopen in juni 2009.

Aard en willekeur van het geweld



In de Britse asielpraktijk wordt aangenomen dat in Mogadishu sprake is van een dermate hoge mate van willekeurig geweld, dat er gronden zijn om aan te nemen dat een individu louter door zijn aanwezigheid een reëel risico loopt op de ernstige bedreiging zoals bedoeld in artikel 15c van de Definitierichtlijn. Dit blijkt uit de Guidance Note van UK Home Office uit maart 2009. Human Rights Watch meldt in het eerdergenoemde rapport uit december 2008 dat het gebruik van kleine wapens, artillerie en raketaanvallen - in combinatie met wilde, opportunistische aanvallen op burgers - vele mensen Mogadishu heeft uitgedreven. Grote delen van de stad zijn leeggeplunderd en verlaten. Het dagelijkse, onvoorspelbare geweld maakt het voor inwoners van Mogadishu nog het moeilijkst om de situatie het hoofd te bieden. Ze leven met de constante mogelijkheid om alles te verliezen door een verdwaalde kogel of een verkeerd terechtgekomen mortiergranaat. Bombardementen vinden bijna dagelijks plaats en volgen meestal een bepaald patroon: rebellen vuren vanuit een woonwijk mortieren af op regeringstroepen, waarbij vaak burgers worden geraakt. De rebellen vluchten vervolgens, waarna de bewoners van de woonwijk worden geconfronteerd met de onvermijdelijke tegenaanval van de regeringstroepen. Daarnaast gebeurt het dat rebellengroeperingen hinderlagen leggen voor de regerings- of Ethiopische troepen, waarbij ze bewoonde huizen of mensenmenigtes gebruiken als bescherming. Deze aanvallen worden vaak gevolgd door vuurgevechten die burgerdoden veroorzaken. Zulke confrontaties ontstaan vaak zo onverwacht dat burgers compleet worden verrast."

2.1.8. In voormeld bericht van UNHCR en UNICEF van 9 juni 2009 is vermeld:

"UNICEF and UNHCR are gravely concerned over the extent to which civilians are being affected by the escalating violence in Mogadishu and the human rights violations being committed by the parties to the conflict. Many Somali civilians and media describe the recent violence which erupted in Mogadishu on May 7, generated by fighting between Government-allied forces and armed opposition groups, as the most devastating in the last few years. Reported bombing of civilian residences and public places has forced an estimated 117,000 people to flee their homes in Mogadishu during the past four weeks alone.


More than 200 people were reportedly killed in the last month alone, the majority of whom civilians. Reports from hospitals indicate that some 700 people were wounded in the clashes."

2.1.9. Hoewel het ambtsbericht en het in 2.1.8. vermelde bericht van UNHCR en UNICEF geen betrekking hebben op de situatie in Mogadishu ten tijde van de totstandkoming van het besluit van 15 juni 2009, kan uit de in 2.1.3. genoemde stukken die wel betrekking hebben op de situatie in Mogadishu ten tijde van belang worden afgeleid dat de situatie aldaar op dat moment niet wezenlijk anders was dan is beschreven in de hiervoor weergegeven citaten uit het ambtsbericht en het bericht van UNHCR en UNICEF.

2.1.10. Uit de stukken - in het bijzonder uit de hiervoor weergegeven citaten daaruit - kan worden afgeleid dat ten tijde van de totstandkoming van het besluit van 15 juni 2009 in Mogadishu sprake was van een gewapend conflict tussen de regeringstroepen gesteund door Ethiopische troepen enerzijds en een complex geheel van rebellengroeperingen anderzijds die onderling ook strijd leverden. Het geweld in Mogadishu als gevolg van dat conflict is in mei 2009 opgelaaid, waarbij vele burgerslachtoffers zijn gevallen en een grote vluchtelingenstroom - circa 40.000 mensen in mei 2009, opgelopen tot ongeveer 190.000 mensen in juni 2009 - op gang is gekomen. Hoewel de staatssecretaris in zijn nadere toelichting ter zitting in hoger beroep stelt vorenomschreven omstandigheden te hebben betrokken bij zijn beoordeling, heeft hij ter motivering van zijn standpunt dat in Mogadishu ten tijde van belang geen sprake is van een uitzonderlijke situatie, als bedoeld in artikel 15, aanhef en onder c, van de richtlijn, volstaan met de enkele stelling dat in het aantal burgerslachtoffers geen aanleiding wordt gevonden voor het aannemen van zodanige uitzonderlijke situatie. Gelet op de aard en intensiteit van het geweld als gevolg van het conflict en de gevolgen daarvan voor de burgerbevolking van Mogadishu, zoals die uit voormelde stukken kunnen worden afgeleid, heeft de staatssecretaris met die enkele stelling ontoereikend gemotiveerd dat de vreemdeling niet aannemelijk heeft gemaakt dat de mate van het willekeurig geweld in Mogadishu ten tijde van de totstandkoming van het besluit van 15 juni 2009 dermate hoog was dat zwaarwegende gronden bestonden om aan te nemen dat een burger, louter door zijn aanwezigheid aldaar, op dat moment een reëel risico liep op ernstige schade, als vorenbedoeld. De voorzieningenrechter heeft derhalve terecht, zij het niet op geheel juiste gronden, overwogen dat voormeld besluit in strijd met artikel 3:46 van de Algemene wet bestuursrecht is genomen.

2.2. Omdat de overwegingen van de voorzieningenrechter, waartegen de eerste en tweede grief zijn gericht, dragend zijn voor het oordeel dat het beroep van de vreemdeling gegrond is en voormeld besluit dient te worden vernietigd, behoeven de derde, vierde en vijfde grief, die betrekking hebben op het oordeel van de voorzieningenrechter over de beroepsgrond van de vreemdeling inzake artikel 29, eerste lid, aanhef en onder d, van de Vw 2000, thans geen bespreking. Hoewel de voorzieningenrechter uitdrukkelijk en zonder voorbehoud over deze beroepsgrond heeft geoordeeld, kan deze beroepsgrond, nu de staatssecretaris in zijn grieven is opgekomen tegen het oordeel hierover en deze grieven thans onbesproken blijven, opnieuw worden beoordeeld in een eventuele procedure over het nieuw te nemen besluit.

2.3. Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient, zij het met verbetering van de gronden waarop deze rust, te worden bevestigd.

2.4. De staatssecretaris dient op na te melden wijze in de proceskosten te worden veroordeeld.

3. Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State

Recht doende in naam der Koningin:

I. bevestigt de aangevallen uitspraak;

II. veroordeelt de staatssecretaris van Justitie tot vergoeding van bij de vreemdeling in verband met de behandeling van het hoger beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 805,00 (zegge: achthonderdvijf euro), geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand.

Aldus vastgesteld door mr. H.G. Lubberdink, voorzitter, en mr. M.G.J. Parkins-de Vin en mr. T.M.A. Claessens, leden, in tegenwoordigheid van mr. M.L.M. van Loo, ambtenaar van Staat.

w.g. Lubberdink w.g. Van Loo
voorzitter ambtenaar van Staat

Uitgesproken in het openbaar op 26 januari 2010


PS Let op de opmerkingen van Francesca hieronder. Zij heeft helemaal gelijk. Het is zo dat de IND een nieuwe beslissing moet nemen en de Somalische mevrouw dus niet zoals de krant suggereert op basis van de uitspraak een verblijfsvergunning krijgt. De rechters hebben de IND beschikking vernietigd vanwege een motiveringsgebrek. Nou zal het voor de IND wellicht wel moeilijk worden om ondanks alle bronnne die wijzen op de gevaarlijke situatie te gaan motiveren dat er geen sprake is van een uitzonderlijke situatie als bedoeld in de Definitierichtlijn.

Recente berichten

en meer blog Headline Animator

Lekker gemakkelijk: Neem een e-mail abonnement op deze blog

Leuk dat u vandaag deze weblog leest! Wist u dat u zich kan aanmelden voor een e-mail abonnement? Wanneer ik dan nieuwe berichten plaats krijgt u hooguit eens per dag een mailtje met een overzicht van de nieuwe berichten. Die berichten kunnen gaan over wat er in de krant staat over asielzoekers, migranten of politieke strubbelingen over het vreemdelingenbeleid, maar het kunnen ook interessante uitspraken van de rechtbank of de Raad van State betreffen of nieuw beleid van meneer Teeven. Een abonnement kost u niets. Het enige wat u hoeft te doen is op onderstaande link te klikken en later er om te denken dat u uw wens bevestigt (u krijgt hiervoor een engelstalig mailtje van feedburner dus let op uw spamfilter!!!!)

Subscribe to blog by Email blog Headline Animator