De Participatiesamenleving zijn WIJ (oftewel de open deur voor het allochtone kind)

En dat is meer dan werken en je eigen broek ophouden. Het is ook klaarstaan voor dat allochtone kind in je omgeving. Gisteren heb ik een meisje ingeschreven bij het Gymnasium. Hyperventilerend bij mij op de stoep van de zenuwen. Vroeger bij de kinderboerderij dachten ze altijd dat we moeder en dochter waren want wij hebben beiden lichtbruine krullen en een witte huid. Zij echter is in Irak geboren. Doet het super op school en kreeg VWO advies maar zegt tegen haar moeder "Zal ik maar net als mijn zus naar de HAVO want jij kan mij niet helpen op die moeilijke school". Mams spreek namelijk na ruim 5 jaar hier nog steeds baby Nederlands en papa is overleden. Vervolgens word ik om 8 uur 's-morgens uit mijn bed gebeld of ik weet welke school hier de beste is (geen kinderen, al ongeveer 30 jaar zelf van school af en om 8 uur 'sochtends nog bijzonder slaperig). Ik heb haar beloofd dat ik zal helpen met woordjes overhoren net als mijn moeder deed mocht het nodig zijn en ze mee mag doen met het schooltje spelen wat mijn Turkse buurjochie en ik altijd doen en dat we samen naar de school zullen gaan voor een concert zodat ze stiekem al een beetje kan kijken. Allebei hebben een goed thuis maar we doen er als autochtone Hollanders goed aan om aan onze allochtone buurtkinderen en hun ouders het signaal af te geven dat de deur altijd open staat voor een beetje hulp.

En het "salaris" voor dat soort dingen is onbetaalbaar. Moeders die lekker voor je koken en kleintjes en grotere kids die je een enorme knuffel geven.