UITSPRAAK: Drugscrimineel wil familieleven in Nederland op basis van artikel 8 EVRM
Kan je als staat een man die een stevig strafblad heeft op het gebied van drugshandel een inreisverbod geven ook als hij met zijn gezin in Nederland verenigd wil worden?
Op grond van artikel 66a, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet (Vw) in samenhang met artikel 62, tweede lid, aanhef en onder c, van de Vw kan aan de vreemdeling een inreisverbod worden opgelegd wanneer deze geen rechtmatig verblijf in Nederland heeft en, omdat hij een gevaar vormt voor de openbare orde, Nederland onmiddellijk moet verlaten. Op grond van artikel 66a, vierde lid, van de Vw bedraagt de duur van het inreisverbod ten hoogste vijf jaren, tenzij de vreemdeling een ernstige bedreiging vormt voor de openbare orde, de openbare veiligheid of de nationale veiligheid. Op grond van artikel 6.5a, vijfde lid, van het Vreemdelingenbesluit (Vb) bedraagt de duur van het inreisverbod als de vreemdeling een ernstige bedreiging vormt voor de openbare orde of de openbare veiligheid ten hoogste tien jaren (zwaar inreisverbod). Uit artikel 6.5a, vijfde lid, aanhef en onder a, van het Vb volgt dat de ernstige bedreiging onder meer kan blijken uit een veroordeling naar aanleiding van een geweldsdelict of opiumdelict.
De minister moet bij het opleggen van een zwaar inreisverbod beoordelen of sprake is van een werkelijke, actuele en voldoende ernstige bedreiging die een fundamenteel belang van de samenleving aantast en daarbij alle feitelijke en juridische gegevens betrekken die zien op de situatie van een vreemdeling in relatie met het door hem gepleegde strafbare feit, zoals onder meer de aard en ernst van dat strafbare feit en het tijdsverloop sinds het plegen daarvan. Steunen op een algemene praktijk of een vermoeden volstaat daarom niet. Voorts moet de minister bij zijn beoordeling in acht nemen dat vorenbedoelde feitelijke en juridische gegevens niet noodzakelijkerwijs beperkt zijn tot de gegevens die de strafrechter heeft beoordeeld. Het resultaat van vorenbedoeld onderzoek moet blijken uit de motivering van een besluit.1
De minister heeft in het bestreden besluit uiteengezet waarom het persoonlijke gedrag van eiser een werkelijke, actuele en voldoende ernstige bedreiging voor een fundamenteel belang van de samenleving vormt. Daarbij is niet alleen gewezen op het gegeven dat een langdurige gevangenisstraf is opgelegd, maar ook op de gezondheidsproblemen die het gebruik van harddrugs kan veroorzaken en de negatieve gevolgen die de handel ervan veroorzaakt in de samenleving. Daarbij is genoemd dat de handel samengaat met vele vormen van georganiseerde criminaliteit en eiser met zijn handelen, zoals ook de rechtbank heeft overwogen, een bijdrage heeft geleverd aan het faciliteren en in stand houden van de internationale drugshandel. Deze negatieve gevolgen worden aan eiser toegerekend. Verder is betrokken dat het misdrijf recent is gepleegd en eiser de negatieve gevolgen voor anderen en de samenleving heeft genegeerd voor eigen gewin. De minister heeft geen aanwijzingen dat de omstandigheden waarin eiser tot zijn daden is gekomen en zijn normbesef dusdanig zijn verbeterd dat er niet meer voor nieuwe misdrijven hoeft te worden gevreesd. De rechtbank is van oordeel dat de minister hiermee deugdelijk heeft gemotiveerd dat eiser door zijn persoonlijke gedrag een actuele, werkelijke en ernstige bedreiging voor een fundamenteel belang van de samenleving vormt. De rechtbank ziet geen grond voor het oordeel dat de minister onvoldoende betekenis heeft gehecht aan de strafmatigende omstandigheden. De rechtbank leest in het vonnis niet dat de in beeld zijnde straf (36 maanden) met 16 maanden is verlaagd vanwege de houding van eiser ter zitting en zijn openheid van zaken. De grootste matiging komt toe aan de gang van zaken tijdens de doorzoeking van de auto (9 maanden). Verder blijft ook met matiging naar 20 maanden een aanzienlijke gevangenisstraf staan. Aan eventueel goed gedrag in detentie heeft de minister niet ten onrechte beperkt gewicht toegekend. Dat eiser stelt zijn leven bij zijn gezin te willen hervatten, is verder onvoldoende om te concluderen dat niet meer voor nieuwe misdrijven hoeft te worden gevreesd.2
Met betrekking tot de vraag of artikel 8 van het EVRM in een bepaald geval een inmenging in het privéleven en familie- of gezinsleven rechtvaardigt is van belang dat het EHRM, in onder meer het arrest Boultif tegen Zwitserland,3 heeft overwogen dat bij de beoordeling, een "fair balance" dient te worden gevonden tussen enerzijds de belangen van de desbetreffende vreemdeling en anderzijds het algemeen belang van de betrokken lidstaat. Daartoe heeft het EHRM in dat arrest een aantal criteria gedefinieerd. In aanvulling daarop heeft het EHRM in zijn arrest Üner tegen Nederland4, nog twee criteria genoemd.
De minister heeft, zoals is uiteengezet onder 6.3., deugdelijk gemotiveerd dat eiser een werkelijke, actuele en voldoende ernstige bedreiging vormt die een fundamenteel belang van de samenleving aantast. Dit heeft geleid tot een terugkeerbesluit en een daarop volgend zwaar inreisverbod.
De minister heeft er verder op gewezen dat eiser, voor zover nodig, het contact met zijn partner en kinderen op afstand kan onderhouden, zoals hij ook vanuit detentie doet, en dat hij en zijn partner de keuze kunnen maken met hun kinderen naar Algerije te gaan. Eiser heeft in beroep een huwelijksakte en geboorte- en schoolcertificaten overgelegd. Uit deze stukken kan worden herleid dat eiser in 2008 in Algerije is getrouwd, dat de kinderen in Algerije zijn geboren en dat twee zoons sinds begin 2024 naar een school in Frankrijk gaan. Verder is een huurcontract overgelegd dat eind 2023 is gesloten en een inschrijving in het handelsregister in 2024. De rechtbank kan uit deze stukken niet meer herleiden dan dat eiser voor zijn aanhouding in november 2025 circa twee jaar met het gezin in Frankrijk heeft gewoond. Uit deze stukken kan de rechtbank niet opmaken dat de partner van eiser en zijn kinderen, als zij het contact met eiser niet op afstand willen onderhouden, niet de keuze kunnen maken hem te volgen naar Algerije. Volgens eiser heeft hij ook verder geen problemen in Algerije, zo verklaart hij in reactie op het voorstel tot uitvaardiging van het inreisverbod.
De rechtbank komt, alles afwegende, tot het oordeel dat de minister deugdelijk heeft gemotiveerd dat er ernstige redenen zijn die ertoe leiden dat de belangenafweging in het nadeel van eiser uitvalt, waarbij hij terecht zwaar gewicht heeft toegekend aan het gevaar dat eiser vormt voor de openbare orde. In het licht van het vorenstaande heeft de minister zich in het besluit van 17 maart 2026 niet ten onrechte op het standpunt gesteld dat bij het uitvaardigen van een terugkeerbesluit en een zwaar inreisverbod geen sprake is van schending van artikel 8 van het EVRM. Hierbij is voldoende rekening gehouden met de belangen van het kind. De rechtbank ziet in hetgeen eiser heeft aangevoerd verder geen aanleiding te oordelen dat er geen evenredig besluit tot stand is gekomen.
Rechtbank Groningen
Reacties