Vreemdelingenrecht.com - het weblog

Achtergrond: Een Afghaanse tolk die werkte voor de militairen in Uruzgan vroeg asiel in Noorwegen en kreeg een afwijzing. Vervolgens weigerde Nederland zijn aanvraag in behandeling te nemen en wil hem naar Noorwegen terugsturen middels een Dublinprocedure. De Nederlandse rechter gaf de staat gelijk. Voor maatschappelijk draagvlak van bepaalde beslissingen is soms "juridisch juist" niet voldoende. Noorwegen is EN partij bij het Vluchtelingenverdrag EN bij het EVRM en heeft geen slechte naam dus we kunnen er van uitgaan dat meneer geen aanspraken heeft kunnen maken op beide verdragen. Dat Noorwegen speciale regelingen heeft voor hun tolken en wij niet is iets wat daar niets aan verandert. Maar het is de vraag of als iemand waar jouw leger altijd mee heeft samengewerkt overzee bij jou asiel aanvraagt dan het juiste moment is gekomen om te zeggen dat er geen juridische maar bovendien ook geen MORELE gronden zijn om de aanvraag in behandeling te nemen (citaat uitspraak...

Omdat dit zo'n leerzaam en handig overzicht is publiceer ik het apart:   2. Ingevolge artikel 1(A), onder 2, van het Verdrag betreffende de status van Vluchtelingen van Genève van 28 juli 1951 (Trb 1951, 131), zoals gewijzigd bij het Protocol van New York van 31 januari 1967 (Trb 1967, 76 (hierna: het Vluchtelingenverdrag) geldt voor de toepassing van het Vluchtelingenverdrag als 'vluchteling' elke persoon die uit gegronde vrees voor vervolging wegens zijn ras, godsdienst, nationaliteit, het behoren tot een bepaalde sociale groep of zijn politieke overtuiging, zich bevindt buiten het land waarvan hij de nationaliteit bezit, en die de bescherming van dat land niet kan of, uit hoofde van bovenbedoelde vrees, niet wil inroepen, of die, indien hij geen nationaliteit bezit en verblijft buiten het land waar hij vroeger zijn gewone verblijfplaats had, daarheen niet kan of, uit hoofde van bovenbedoelde vrees, niet wil terugkeren. Volgens artikel 4, eerste lid, van ...