Posts

Er worden posts getoond met het label talkshowpardon

Waarom Tina en Jacob wel mogen blijven Van schoolplein-app naar Tweede Kamer

Afbeelding
  ‘Jacob en Tina moeten weg’, was de kop drie weken geleden van een stuk over de Syrische familie die uit Nederland moest vertrekken. Als gevolg van alle media-aandacht mogen ze blijven. Hoe wordt een verhaal groot? Kees van den Bosch 21 april 2021 – verschenen in nr. 16 Nijmegen, 13 april. Jacob en zijn moeder Tina ®, die dreigden te worden uitgezet naar ArmeniĆ«, mogen in Nederland blijven. Op de foto met de bijlesjuf © Beelen Het is toch een soort sprookje. In De Groene Amsterdammer van drie weken geleden stond onder de kop ‘Tina en Jacob moeten weg’, een hartstochtelijk maar ook heel feitelijk pleidooi voor de menselijke maat in het vluchtelingenbeleid. Twee weken later hebben ze een verblijfsvergunning. Dat het artikel over Jacob en Tina zo groot zou worden zagen we niet a...

Een zogenaamd ‘talkshowpardon’ is op dit moment vrijwel nog de enig overgebleven weg voor schrijnende gevallen

Afbeelding
  In het nieuws Oog voor het individu is uit het asielsysteem verdwenen Irene van der Linde beeld Milo 21 april 2021 – verschenen in nr. 16 De Syrische Tina (31) en haar zoon Jacob (13) uit Nijmegen hebben geluk gehad. Ook de Marokkaanse zussen Sofia (24) en Najoua (21) uit Amsterdam kunnen na jaren eindelijk rustig ademhalen. Alle vier hebben ze onlangs na een hausse van media-aandacht een verblijfsvergunning gekregen. Maar de gekwelde Jemenitische Mohammed Salem Noor Abdulrahman (34) zit nog steeds in onzekerheid. Voor hem kwam, ondanks publicatie in De Groene een paar maanden geleden van zijn schrijnende verhaal over de rigide behandeling door de ind , geen medi...

Wat als je als afgewezen asielzoeker niet mediageniek bent?

Afbeelding
Wat als je als afgewezen asielzoeker niet mediageniek bent? Bij het lezen van dit stukje over een oud stel uit SyriĆ« moet ik aan Feisal denken die 20 jaar geleden mijn gids in SyriĆ« was. Toen net met pensioen uit de luchtmacht beunde hij bij voor een reisbureau in Damascus. Als hij nog leeft is hij nu ook een oude man.   De blik van het bejaarde stel – hij in kamerjas, zij in comfortabele broek met hartjessokken eronder – is strak op de televisie gericht. Niet zozeer omdat het nieuwsprogramma dat aanstaat nou zo interessant is, maar meer om zichzelf een houding te geven. Nooit zouden ze uit eigen beweging een journalist hebben uitgenodigd, ze zouden niet weten hoe. Dat ik hier nu toch zit, is te danken aan asieladvocaat Wil Eikelboom. Hij reageerde kordaat op mijn vraag of hij het minst-mediagenieke asielgezin uit zijn uitgebreide cliĆ«ntenbestand kon aandragen. ‘Ik heb wel een stel in gedachten’, had hij over de telefoon g...