Mooi gedicht op een oorlogsmonument wat vast opgaat voor vluchtelingen
Aan een speelveldje in een volksbuurt van Mannheim staat zomaar verdwaald een oorlogsmonument opgericht 50 jaar na dato voor de vrouwen die na de oorlog de platgebombardeerde stad weer hadden opgeruimd en leefbaar gemaakt. Het gedicht wat er op stond vond ik indrukwekkend. Bij thuiskomst Google in gedoken en het blijkt het eerste deel te zijn van een gedicht van een bekende Duitse historica die fel tegen de Nazi's was. Voor iemand als ik die ooit een heel traumatiserende periode in mijn leven heb gehad is het gedicht heel herkenbaar. Ik denk dat ook mensen die hebben moeten vluchten en hier een veilig thuis hebben gevonden zich in de tekst zullen herkennen. Nicht alle Schmerzen sind heilbar, denn manche schleichen Sich tiefer und tiefer ins Herz hinein, Und während Tage und Jahre verstreichen, Werden sie Stein. Du sprichst und lachst, wie wenn nichts wäre, Sie schreien zerronnen wie Schaum. Doch du spürst ihre lastende Schwere Bis in den Traum. Der Frühling komm...