Nederlands asielbeleid: zoet en zuur
Het was een druilerige zondagmiddag. Ireen Wüst had net goud gewonnen. En ik fietste over de Keizersgracht. Voordat ik er ben hoor ik al geroep. Een groep mannen met spandoeken staat voor de deur van de Rode Hoed, omringd door een paar politiemannen en een aantal voorbijgangers die foto’s maken van de protesteerders met hun telefoon. Een vervreemdend tafereel. Een gevoel dat me niet meer verlaat gedurende de rest van het programma: een gesprek over ons asielbeleid. Eenmaal binnen is het vol. Volkskrant-journalist Toine Heijmans opent het programma met een column. Het publiek lacht als hij vertelt dat de vluchtelingen die ‘s winters opgevangen worden in Duinrell , niet met hun kinderen het Tikibad in mogen, maar het gras om hun huisjes wel gemaaid zien door een blanke tuinman. Heijmans wordt echter snel onderbroken door een vrouw die opstaat en passages uit het Geneefse verdrag voor vluchtelingen schreeuwt. Het programma is tien minuten begonnen. De vrouw wordt door ee...